Flying Balloons

Yazının giriÅŸinde okurlar için bir uyarı…Kocası mühendis ama ÅŸu an satış pazarlama iÅŸinde, ya da kocası mühendis ama üniversiteden beri zaten mühendislikten hazetmemiÅŸ kocalar bu yazının içeriÄŸine dahil deÄŸiller…

Ey bu haberi okuyacak bir avuç insan: Yazılarımı artık yazmatahtasi.com adlı blogumda (thanks to koca) daha derli toplu,ÅŸeffaf bir ortamda yazmaya devam edeceÄŸimdir. For your infodur.

 Giriniz, çıkınız, bi bakınız: yazmatahtasi.com 

Valla her ikisinin de benim tarafımdan haber sitesi kategorisinde tıklanma oranlarına bakınca acık ara zaytung.com oldugunu soyleyebilirim.

Bu kadar birebir karşılaÅŸtırma bittabi pek dogru deÄŸil fakat benim acımdan zaytung.com’dan; hurriyet.com’da oldugundan daha verimli, keyifli ve net ÅŸekilde gundemi takip edip haber alabiliyorum. Bu gerçeÄŸi de hurriyet.com’un koskocaaa hurriyet.com olmasından (kose yazarlarını ayrı tutmak lazım tabi) dolayı gizleyecek deÄŸilim!

Gerçek gündem diye bir sey var mı bilemiyorum, herkesin kendi gundemi kendinedir sonucta ama varsa da zaytung.com’un gundemi bana mevcutlar içinde (internet gazete sayfaları) en gercek-samimi-direk gundem olarak gorunuyor. Nitekim çağımızın vebası unsamimiyetness.

Pek içler acısı ama artık en azından neden eskisi kadar internetten gazete takip etmiyorum sorusunun yanıtının (içeriÄŸi guncellenir guncellenmez zaytung.com’a giriÅŸimden) benden kaynaklanmadığını görmek beni pek mutlu etti.

En guncel top zaytung 5 haberleri:

Suriye Ä°le Harita Krizi Bitmiyor, Bu Sefer Bizi Komple UnutmuÅŸlar!

Kanal D Ekranlarına Yeni Bir Uyarlama Dizi Daha Geliyor: Das Kapital!

Töre Cinayetleri Brezilya’yı Sarsmaya Devam Ediyor

Parti Kapatmada Bürokrasi Engeli Teknolojiyle Aşılacak

Milli Birlik ve BeraberliÄŸe Ä°htiyaç Olmayan Günler KesinleÅŸti

Åžuan çok tarihi bir an yasıyorum sevgili uzuuun zamandır ultramultinasyonel ÅŸirketimin yoÄŸun iÅŸleri yüzünden ihmal ettiÄŸim blogum.

Efenim bildiÄŸiniz (ya da bilmediÄŸiniz) gibi sevgili akıl küpü kocam 3 senedir turkiye’nin bu iÅŸlerle ugrasıyorsanız tek çalısılabilecek yazılım/oyun/bilgisayar ÅŸirketi Yogurt teknolocilerinde kulaga, akla mantıga ideallere hos, beyine ve gozlere güç gelen bir sanal dunya projesinde çalışıyor… ve ÅŸuan 02.06.10, saat 21.36 itibariyle ben de ÅŸirket dışından ilk insanlardan biri olarak bu sanal dunyaya adımımı atıp sevgili karakterimle o dukkan senin bu dukkan benim gezme gorme, dukkan sahipleriyle gorusme serefine nail oldum:)

Karışık duygular içerisindeyim, fakat bir hayli mutlu ve gururlu hissettiÄŸimi söyleyebilirim:)

Nitekim hikayenin başı çoook eskilere dayanmakta, ÅŸöyleki;

ben ile ÅŸimdiki kocam o zamanki hos cocuk sevgilim universitede çıkmaya baÅŸlarız. Ä°deallerin uçsuz bucaksız; boÅŸ zamanın (ÅŸimdiye kıyasla) gırla; yapılacak ÅŸeylerin çok; kafa patlatılacak çok mühim ve buyuk meselelerin bol olduÄŸu yıllardır…

Åžu hayatta iÅŸ bakımından tam olarak ne istediÄŸini bilmeyen (yazı yazmak dışında) fakat son derece meraklı, heyecanlı, duygusal, dunya meselelerine aklı yettiÄŸince akıl yoran, okuyan eden, bunun dışında hareketli, çalışkan bir genç olan ben karşısında; baÅŸtan beri (ilkokul) bilgisayar mühendisi olmayı kafaya koymus, üniversitede bilgisayar muhendisliÄŸi okurken de oyun sektorunde çalışmayı kafaya koymus, yani  hep ne istediÄŸini bilip ona göre adımını atan bir genç…

Bu genç tee universite yıllarından oyun sektoru ile ilgili neler yapılabileceÄŸini, ideallerine nasıl ulaÅŸabileceÄŸini arastırır tarastırır. Bi yandan hayat akıp gider, gsm ÅŸirketlerinde staj yapar, tr’nin een böyük bankasının yazılım bölümünde harıl harıl çalışmaya baÅŸlar, oyun sektorunde çalışmak o zamana ve sartlara göre hayli uzak bir ihtimaldir.

Sonra Yogurt diye bir ÅŸirketten bahsetmeye baÅŸlar, biraz biraz ÅŸirketin amaçlarından, yapmak istedikleri sanal dunya projesinden konusmaya baÅŸlar çoktaan etki alanına alıp evlendiÄŸi kolejli kıza ve kız da inanır bahsettiklerine…karar anlarında, rasyonelliÄŸin çalışmadığı yerde içinden gelen sese guvenmesi gerektiÄŸini daha once deneyimlemiÅŸtir. Nitekim etrafın tüm ne yapıyor bu çocuk koca bankayı bırakıp ÅŸeklindeki heyhulalarına raÄŸmen girer Yogurt’a.

Sonra arkasından gelsin çılgınca çalışmalar, dunyada olmayan bir teknoloji yaratmanın gazıyla harcanan onca emek, kullanıcılara daha da kolay gelmesi, daha hızlı olması, second life gibi girmesi zor, oynaması zor bir ortam olmaması, bir yerden sonra tıkanıp kalacak, facebook, google gibi reklam ÅŸirketine dönüÅŸmek zorunda kalmayacak bir iÅŸ modeli kurgulanması, en iyisine ulaÅŸmak için 2 boyut-3 boyut tartısmaları vs derken deÄŸiÅŸtirilen planlar, yapıp yeniden bozmalar, etraftan gelen "böyle bir ÅŸey türkiyede boyle ufak bir ekiple mumkun deÄŸil diyorum kardeÅŸim, dee-yiil" ÅŸeklindeki gaza getirici motivasyon cumleleri, uyumlu ekip kurma zorlukları, belli periyotlarda bakalım yatırım devam edecek mi endiÅŸesi ama her seferinde artarak devam eden yatırım, velhasıl her ÅŸeye raÄŸmen sürekli devam eden bir kararlılık. 

Kısaca turlu turlu emeklerle ortaya çıkarılmış bu teknolojiye durup ÅŸapka çıkarıyorum.

Peki tamam çoook zahmetlerle yaratılmış bir durum var yazının burasına kadar herkesin okuyup anladığı üzre…De olay nedir? Ünlü corporate deyiÅŸle: what’s in it for me?

Hem büyük ÅŸirketlerin hem bir hüneri olan bireylerin (thanks to internetin gücü) kolayca dukkan acıp mallarını gerçek talep sahiplerine ulaÅŸtırabileceÄŸi bir sanal dunyadır bu. 

Bu ikisinden  biri deÄŸilseniz de basitce benim yaptıgım gibi o dukkan senin bu dukkan benim gezip tozup arkadaslarınızla sohbet muhabbet edip, bakkal tahsin çokomel amcadan "bir gofret, bir çiklet bir de çikolata" alabileceÄŸiniz, kafede fal baktırıp kafe sahibi abiye payet’in spesiyalitelerini tadacağınız, lisede atari salonlarından çıkmayan fakat suanda beyaz yakalı bir çalışan olarak bunu yapamayan biriyseniz galakside insörtkoyin’den koyin alıp envai çeÅŸitte oyun oynayabileceÄŸiniz ve bol bol sosyalleÅŸeceÄŸiniz eÄŸlenceli %100 türk üretimi eÄŸlenceli bir ortam…

Ortamın daha da nasıl ÅŸenleneceÄŸini ve olacakları ben de herkes gibi heyecan, mutluluk ve gururla takip etmekteyim…

yogurtistan/facebook.com

Israrla giriniz, çıkınız, izleyiniz…

Ä°nsan neden para kazanmalı? 

Sorusunun yanıtına verilecek klasik yanıtların yanına mutlaka kapadokyada balon turu yapmayı da ekliyorum huzurunuzda….

Ä°nsan oÄŸlunun yüzyıllarca uçma tutkusu uÄŸruna yaptıklarını anlıyorsunuz balon turu esnasında, öyle keyifli bir aktivite…

Gezilen, görülenlere yatay eksen dışında bir de dikey eksenden (yaklaşık 600-700 metre civarından) bakmanın verdiÄŸi dayanılmaz hafifleme hali, bir de baktığınız yer yılllaaaar yıllar önce lavların, rüzgarların yalaya yalaya ÅŸekillendirdiÄŸi güzelim kapadokya coÄŸrafyası ise, deÄŸme keyfime…

Bunların dışında bloga da adını veren ballooning hali çok mühim, balon turu esnasında insan otomatikman (bu da çok mühim bi kelime) ballooning haline giriveriyor, bu halle insanda ne dert kalıyor, ne tasa, ne proje deadlineları, ne dengelenmeye çalışılan iliÅŸkilerin çözülmez yumakları, huzurlu, neÅŸeli, eÄŸlenceli bir haller geliyor insana…ve sevinçle yazmaya baÅŸlıyor  

Yaklaşık 150-200 Euro civarında olan fiyata deÄŸer mi diye düÅŸünmeden direk girin olaya derim, 3 vakte kadar çok faydasını göreceksiniz, bak demedi demeyin…

Tanıdık biri ayarlasın mümkünse, fiyatta 20-30 euro da olsa bi iyilik yapıyorlar öyle olursa…Amanın çok soÄŸuk olur yukarsı, donarım ben filan demeyin, Kasım sonunda bile çıksan (örn: biz) yanan alevin harı bile bünyeyi ısıtmaya yetiyor…aman emniyet falan da demeyin pilotlar artık piÅŸmiÅŸ, gayet deneyimli, kontrollu ilerliyor her ÅŸey… 

Velhasılı kelam, çok müthiÅŸ bir deneyim balon turu olayı, ve genel olarak ballooning hadisesi…ölmeden kapadokyaya gidip yapılacaklar listenize alın, (önce böyle bir liste yapmanız gerek tabi) bak yaÅŸlanıp da türlü türlü alzheirmerdır, parkinsondur, kalptir, tansiyondur hastalıklarla uÄŸraÅŸmaya baÅŸlayınca çok üzülürsünüz yapmazsanız, ben soyleyim de:))

ha bi de sevdiceÄŸinizle yaparsanız iliÅŸkinizin ömrünü uzatırmış balon turu (her ne kadar bunu ben uydurduysam da canı gonulden inandığım için öyle olacağını düÅŸünüyorum)…

Daha ne diyim, hadi hemen balona 1-2…

hiiiç de sanmıyorum efenim, baÅŸtan söyleyeyim…

en baÅŸta hep beraber biz inovatif ve idealist gencler olaraktan sevindiydik bu internet ÅŸeysine…aman herkes tüm dunyayla connected oldu, internet sesini duyuramayanların sesi oldu, herkes kendi gundemini kendi olusturup tüm dunyanın 256bin internet kullanıcısına duyutturabiliyor, tuketici kral oldu, aman devler dize geldi, kazıklanmaya son, müziÄŸimiz, gastemiz, filmimiz bedavaya geliyor, aman bir sevinc bir sevinc.

Bu geliÅŸme özellikle 80 sonrası bi türlü idealist bi ÅŸeyler konusunda (yaÅŸasın sol devrim yapıyoruz, haydi iÅŸçilerin hakkını savunmaya mitinge; yaÅŸasın modern oluyoruz, koy enstitusu kuralım, köylülere keman çalmayı ogretelim vs) gaza gelip, doyasıya taraf olup, doyasıya bu ÅŸey için baÄŸrışıp çığrışıp sevinemeyen kuÅŸak olarak bizleri pek bi sevindirdiydi.

Sanal dunyada kim buyuk sirketmiÅŸ, kim gucluymus, kim devmiÅŸ hiç mi hiç önemi yoktu, sesini duyutturup kendini dinleten, içeriÄŸi yaratıp, bu içeriÄŸi max sayıda insana ulaÅŸtıran olayı yakalıyordu, gerisi dev de olsa, guclu de olsa sanal dunyada cuce ve zayıfa donusebiliyordu.

YaÅŸasındı artıkın tuketici kraldı, her sey bedavaydı, tekel mekel de yoktu, içeriÄŸin saÄŸlamsa kendine guveniyosan devleri parmaanda oynatırdındı.

Derken sevinc cok surmedi, dostlar…Hani önce bi iki ufak zafer kazanıp ananıza babanıza, ha ha bak senin soylediÄŸin gibi olmaya da biliyormus iÅŸler, gordun mu, iÅŸte bu iÅŸ böyle diye iddialı iddialı konusup, sonra yavastan yavastan alınan dersler ve oturulan ÅŸaplar sonrasında hıııı evet haklıymıssın denir ya…Onun gibi aslında bi nevi, ama sadece bi nevi…

Bu bir surecmiÅŸ meger; minik, zavallı tüketiciler mini mini, ufak tefek zaferler kazanıp ha ha bu iÅŸ oyle olmaz boyle olur diye gaza geldikce (facebooktur, twitterdır, web2.0′dır, kitlelerin gucudur, bağımsızın zaferidir vs vs) meger aslında mini mini tuketiciler, gerçek dünyada sömürülmedik alan, denenmedik pazarlama ÅŸekli kalmadıgından alternatif mecralara ufaktan ufaktan çekilir olmuslar…artık esas ortam sanal ortammıs yani…

oooh gelsin yeni pazarlama yöntemleri, word of mouth marketingi nasıl kullanırız çabaları, online’la offline’ı nası birleÅŸtirip daha fazla insana satarız x’i, y’yi, z’yi gibi birçok eglenceli yeni iÅŸ kolları…amaaan zaten sıkılmıştık tv reklamlarından, dev posterlerle afiÅŸlerle uÄŸraÅŸmaktan filan, ÅŸimdi internette tuketiciyle oyna oynayabildiÄŸin kadar ey yeni nesil dev ÅŸirket pazarlamacısı..

Oldu mu gene tuketici devlerin, tekellerin, hatta daha fazlasının, elinde oyuncak…mustahak sana kendini bağımsız ve guclu sanan tech-savyy tuketici!  oh olsun!

Yine oyuna geldin yeni nesil ateÅŸli, idealist genclik kavramı!

hadi optum sizi, gnctrkcll’liler siziiii

Geçen D&R’da müzik bölümünde bakınırken Zülfü Livaneli’nin konser kayıtlarını içeren bir albümü takıldı gözüme.

Zülfü’nün herhangi bir albümü deÄŸil, konser kayıtlarıydı, içindeki bütün ÅŸarkıları biliyordum… "Sevda DeÄŸil, Merhaba, KardeÅŸin Duymaz, Karlı Kayın Ormanı, YiÄŸidim Aslanım, Kan Çiçekleri, Böyledir Bizim Sevdamız, Leylimley, GüneÅŸ Topla Benim Ä°çin, Gün Olur Alır Başımı Giderim…"

Hepsi neredeyse tüm kelimeleriyle aklımdaydı. Nerden baksan 10 senedir belki de hiç ya da anca orda burda denk gelmiÅŸse dinlemiÅŸimdir. Birden Ankara Hipodrom konseri belirdi gözümün önünde, annem, babam, ablam cümbülcemaat gittiÄŸimiz…

Birkaç saat önceden gidilirdi, sanırım ilkokulda ya da ortaokulun baÅŸlarında falandım. Hipodrom kapısının önünde birikilirdi. Kapılar açılınca inanılmaz bir kalabalık - hele bi minik biri için oldukça kalabalık - konser alanına doÄŸru hipodromun geniÅŸ uzun yolunda yürümeye baÅŸlardı.

Yorulunca babam omzuna alırdı beni, ya da konser baÅŸlayınca daha iyi göreyim diye:) Åžimdi öyle bir kalabalık yok; bu tarz idealist bir kalabalık, Zülfü’nün ideallerini -Avrupalılık, modernlik, medenilik- içten ÅŸekilde benimsemiÅŸ bir kalabalık, hele "ey özgürlük","güneÅŸ topla benim için"i böylesine bir ağızdan coÅŸkuyla, kuvvetle söyleyecek bir kalabalık artık yok…Anladınız ne dediÄŸimi…

Ne yalan söyleyeyim, çok küçükken (ortaokulda) Zülfü’nün Milliyet’teki yazılarını (Avrupalılık Sabahları Günaydın Demekle BaÅŸlar! hala durur- peh!) kesip saklayan ben sonraları burun kıvırır olmuÅŸtum, özellikle bu bizim için fazla fazla idealize edilen ve bir türlü bünyemize sokamadığımız - sokamadıkça daha da daralıp bunaldığımız - bu Avropalılık hikayesine…

Sonrasında da çok fazla okumadım yazılarını, Zülfü Livaneli’nin, dedim ya ne yalan söyleyeyim…

Åžimdi ÅŸimdiyse yeniden yeniden bulur, arar, okur buldum kendimi Zülfü’nün yazılarını… Demek ki bulduÄŸum ya da bulmaktan keyif aldığım bir ÅŸey var…

Avrupalılık, modernlik, demokrasi vs. konularında biliyorsunuz kafam zaten fazlasıyla karışık; demek ki bu deÄŸil, baÅŸka bir ÅŸey…

Ä°deallere sonsuzca baÄŸlanmak, belli bir çizgide ilkeli, tutarlı bir ÅŸekilde hayata devam etmek, edebilmek, hayatın tüm zorluklarına karşın… Ä°nsan hayatını kurgulamaya çalışırken bunun önemini, zorluÄŸunu, deÄŸerini daha iyi anlıyor-daha önce deÄŸil…

Ä°nsan çocukken - özellikle erkekler için anlatılır- "benim babam gibisi yok, her ÅŸeyi yapar, bilir o" dermiÅŸ. Biraz büyüyünce "Yok yahu, diÄŸer babalar da var daha çok bilen, daha iyi bilen"; ergenlikte "Benim babamın da bir ÅŸey bildiÄŸi yok", sonra 30′a doÄŸru "Sanırım babam doÄŸru söylüyor", ve en nihayetinde babasını kaybedince "KeÅŸke babam olsaydı, adımımı atarken ona danışsaydım" dermiÅŸ…

Zülfü’nün temsil ettiÄŸi ideallere baÄŸlılık, her ÅŸeye raÄŸmen ilkeli, tutarlı çizgiyi korumak ve ÅŸaÅŸmamak konusunda da bir süre sonra korkarım - bu vahÅŸi, ölüm-kalım savaşı ve rekabet ortamında- "keÅŸke ÅŸimdi de etrafımız böyle insanlarla dolu olsa da danışsak, nasıl oluyor, nasıl böyle insanca kalınır hayatta, dimdik, yolundan ÅŸaÅŸmadan" diyeceÄŸiz.

Ama iÅŸte dedim ya korkarım geç olacak….Ä°çeriÄŸine neyi koyarsanız, öyle düÅŸünün bu yazıyı - Türkiye’deki bilgisizliÄŸin, açgözlülüÄŸün utanmadan sergilenip, özendirilmesini mi düÅŸünürsünüz - "rabbime sordum, bana Cleveland KliniÄŸi’ni gösterdi" ÅŸu günler için güzel bir örnek- ya da saçmalayan ve ÅŸu günlerde de birbiri ardına patlayan möhim uluslararası ÅŸirketleri mi, yoksa alalım da alalım diye kredinin kredisinin de kredisi ÅŸeklinde ürünler çıkaran ve patlayan bankacılığı mı düÅŸünürsünüz bilemem ama it fits them all!

Allah sonumuzu hayrede…

battı balık yan gider…belli ki cümbül cemaat çöküyoruz daha da çökeceÄŸiz hatta…üstelik bu sefer cümbül cemaat deyimi tüm dünyayı (mozambik, avustralya yerlileri gibi dünyaaaa sistemine entegre olmamış topluluklar dışında tabi:) kapsıyor…

ama bi yandan çökerken bi yandan da evriliyor muyuz acep? benim inanmazsınız haaaalen çalıştığım ultra şık ve genius insanlarla dolu multinasyonel firmam ve sektörümde, bana girdiÄŸimden beri mantıksız görünen bir çok ÅŸeyin - let’s say iÅŸ yapış biçimi - way of working diyelim - artık yavaÅŸ yavaÅŸ dönüşmekte olduÄŸunu olacağını da görüyorum…ve bu bana her birlikte çökme halimizin içinde bir umut bir motivasyon ve içten içe bir haz veriyor…

yani neredeyse çöküşümüze sevineceÄŸim, o derece…çünkü;

1. kriz insanlarda başına elma düşmüş newton etkisi yaratıyor
2. tabi hepsinde böyle bir etki yaratmıyor
3. bu insannar özellikle hisseleri dehşet şekilde düşen kocuu firmaların başındalarsa başlarına elma düşmese de başkaları bu elmaları artık kafalarına kafalarına atıyor ve yine aynı etki bir şekilde oluşuyor
4. bu da demek oluyor ki bu insannar “hmm demek biÅŸeyleri yannış yunnuÅŸ yapıyoruz, let’s get to basics” deyip ellerindeki forsu da kullanıp hoop bir arayış sonrası eskiye son yeniye hoÅŸgeldin mottosunu ister istemez benimsemek zorunda kalıyorlar
5. bu da her seyin eskisi ve bana yanlış görünen gibi devam etmemesi demek oluyor

ve bu da beni sevindiriyor…

(ve böylece her sey pembe mutlu sonla mı biter…mi acaba? bunun için lüffen yazının devamını okuyunuz, genious okuyucu)

evet gidip bu motivasyonla şirketim için daha fazla çalışıp şirketimin hızla yeni iş yapış şekillerine adapte olmasını sağlayıp hükümranlığına devam etmesini sağlamalıyım!!!

taaa ki bu sallantıdan da hızla ve zaferle çıkıp bir sonraki kriz başımıza dank edene kadar…and the story goes on and on…don’t know how many crisis we should have to get things in the way it should be?!!

bir kitabı alıp almama kararının total 2 saniye sürdüğü bir gerçek… (en azından benim gerçeÄŸim) bu zaman diliminde beni aslı erdoÄŸanın kabuk adamını satın almaya ne itti?

- edebiyat sektörü için ileri satış teknikleri dersi - giriş (chapter1 : satınalma eğilimini tetikleyen başlıca faktörler)

1. Kitabının sayfalarını karıştırırken adı takıldı önce gözüme, aslı erdoÄŸan…radikalden hatırladığımı farkettim..güzel, olumlu
2. kitabın sayfalarını karıştırırken karşıma çıkan ilk cümle; “zaten eÄŸer yaÅŸayabilseydim, bugun oturup öykü yazmazdım. “yaÅŸama kabızlığı” diye adlandırdığım o illete tutulmamış olanlar, yazar olmayı akıllarından bile geçirmezler bence”… bi an yakaladı beni…

çok afilli bi görünüşü yok kitabın, iddialı bir hali de…kapağı eh fena sayılmaz ama yine de etkileyici diyemem…kısaca bu 2 saniye sonunda kitabı almaya karar verdim.

aldıktan sonra yazarın biyografisi okunur; hmm bilgisayar mühendisliÄŸi ve fizik okumuÅŸ, avrupalarda biÅŸeler biÅŸeler sonra küt bırakıp romancı ol sen…güzel, etkileyici bir kariyer, bu da güzel…demek ki romancı olmak için yeterince dengesiz bir ruh haline sahip…heyecanlı ve güzel bir kitap olabilir (saçma olabileceÄŸi gibi), bu riski almaya deÄŸer…

baÅŸladım okumaya 600 küsür sayfalık orhan pamuk kitabesinden sonra 140 sayfa olması da ayrı bir avantaj tabi:) hoop 2 günde romanı yuttum…

aktı gitti, nası oldu anlamadım, tam amaaan diyebileceÄŸim yerlerinde bir merak unsuru, bir merak unsuru daha derken kitabın sonu gelmiÅŸ…

kesinlikle tavsiye olunur, kış ortasında şöyle bir karayipler havası solumak isteyenler, çalışma hayatının dayanılmaz hafifliÄŸinde boÄŸulan entel plaza çalışanları, (fizik laboratuarında çalışan ve sıkışan aslı erdoÄŸan karakteriyle kendilerini bütünleÅŸtirip stress atabilirler) psikolocik öykü severler…herkes okusun, okutsun…karamsar bi hoÅŸluk bence, faydalı…

seygiyle kalın…

cevap basit;

…çünkü o biiir, o biir, o biir nobelli odullu yazardır. Evet öss sınavlarındaki basit mantıklı soru-yanıtlar gibi olaya bakarsak sorunun yanıtı budur. ve şıp diye iÅŸin içinden çıkılabilir. yüzeyden yüzeyden ve derine dalmadan, sıcak ve güvenli sularda… ancak yanıt sandığımızdan da derindedir… yoksa yanıt ÅŸu mudur?

…çünkü orhan pamuk kitabında kadınları yakalamayı bilmiÅŸ, aÅŸktan meÅŸkten hakikatlı bir ferhat ile ÅŸirin hikayesini guzeelcene anlatmıştır (masumiyet müzesi için konusursak) yo yo üzgünüm, bu da kesinlikle ve hiç de deÄŸil…az daha derine, gidelim bi bakalım, neler var neler yok…

…çünkü orhan pamuk doÄŸuyu batının gözünden batıyı doÄŸunun gözünden bu kadar iyi teÅŸhis edebilen ve düÅŸüncelerini belli kalıplara takılmadan kendine has ÅŸekilde (orjinal deniyor garp medeniyetlerinde) ifade edebilen (aynı zamanda hem bu kadar güvensiz ve bazı ÅŸeylerle ilgili çoook çok derdi olduÄŸunu düÅŸündüÄŸüm hem de batıya karşı bu kadar özgüvenli), nevi ÅŸahsına münhasır (deniyor ÅŸark medeniyetlerinde) bir edebiyat kiÅŸisidir. evet bu daha şık oldu, biraz daha yaklaşıyoruuz…ama hmm ne bileyim kuzum sadece bu da deÄŸil sanki…devam…

…çünkü aslında o çok cesurdur…herkeslerin aklına gelmiÅŸleri ama yazamamışlarını koskoca romanın en mühim konusu yapabilir; bekaret…evlilik öncesi ÅŸeetme or etmeme…iÅŸte tüm mesele…bu topraklarda yaÅŸayan hangi allahın kulunun bu konu üzerinde bir düÅŸünmemiÅŸliÄŸi yoktur?  ama orhan pamuk bu konuyu lönk diye cesurca sunar ve konuuyla ilgili bizim insanın düÅŸünce ve duygu dünyasını dibine dibine kadar kendi gözlüklerinden iÅŸleyip önümüze getirir…

bu da hoÅŸ bi faktör oldu, renk kattı sebeplere…ama baÅŸka ÅŸeyler de olmalı di mi?

…çünkü tüm bunları yapıp bir de kendi ÅŸahsiyetinden, yaradılışından, tıynıyetinden artık ne derseniz bir star havasının olması iÅŸte tüm bunları bir nebze yapıp bi türlü bu kadaaaar çok okuyucuya ulaÅŸamayan yazarlardan ayırır onu…o önde olmak isteyen ve bunun için sebepleri olan bir kiÅŸiliktir, merak edilesidir, doÄŸuÅŸtan itibaren dilemmaları içinde barındırır, kendi hayatında da çeliÅŸkiler vardır, zengindir niÅŸantaşı çocugudur ama aynı zamanda eskiye gore yoksullaÅŸmış bir ailenin üyesidir, abisi son derece ciddi ve höm höm bir tarihçiyken kendisi hayal aleminde dolanan bir romancıdır vs.

hani popstar yarışmalarında adam seçerken farklı bir hayat hikayesi, farklı bir yaradılış ararlar ya- ki star olmanın ön koÅŸulu gibidir bu, orhan pamuk’ta doÄŸuÅŸundan, yaÅŸayışından, bununla geliÅŸen bir bakış açısından bir starlık durumu vardır….bu yüzden merak edilesidir, kendisi de merak edilmeyi isteyendir. sadece romanları deÄŸil, romanlarında yansıttığı gizli kendi hayat hikayesi ve bakış açıları da okunur romanın içinde ve merak edilir. tıpkı magazin programlarında çook merak ettiÄŸimiz starların hayatlarını izler gibi, bunu edebi dünyanın içinde, keyif ala ala orhan pamuk için yaparız. 

burada biricik yazarımızın ya da biz okuyucular olarak yaptığımız ÅŸeyin deÄŸerini düÅŸürmek deÄŸil amacım…ama bi bakış açısı, niye ben bu adamı ilk kitabından bu yana çılgınca ve her kitabından büyük keyif alarak takip ediyorum bunu kendi içimde açıklığa kavuÅŸturmak, anlamlandırmak…

iÅŸte böyle bir brainstorming sonunda masumiyet muzesi ve orhan pamukla ilgili beynimin içinden çıkanlar…

orhan pamuku okumaya ve takip etmeye devam ediniz, etmeyenleri uyarınız…

:*

tanrıııımmm….

köÅŸesini takip etmek istediÄŸim yazarlar neden beni bu kadar cabuk terkedip hayal kırıklığına ugratıyorlar ya da hayal kırıklığına uÄŸratıp terkediyorlaarr, ya da whatever….

mutlu tonbekici tugce baran iken ve gerçek hayatın dayanılmaz hafifliÄŸini tatmayarak guzelim yazılarına korkusuzca devam ederken, gerçeklerle yuzlesme hissiyatına girip mutlu tonbekici olarak yani gerçek kimliÄŸiylen yazılarını yazacağını açıklayıp beni ve de annemi sasırtmıstı…

neyse guzel, orjinal bir fikirmiÅŸ dedik, mutlu tonbekiciyi de bagrımıza bastık ve yazılarını hosca keyiflice okumaya devam ettik…neden ?orjinal, ne laik, ne dinci, ne saÄŸ ne sol, kendi keyfinde onyargısız, bit of sense of humor and samimi, içten diye…

Gelin gorun ki bugun okudugum yazı…iÅŸte o an…gerçek bir hayalkırıklığı idi…hatta neyin nesiydi? neydi? neyin çabasıydı? ne lazımdı? ne gereÄŸi vardı gibi yıgınla dusunce gezinip durdu beynimde…

yazı su…mutlu hanfendi cumurbaÅŸkanlığından bi davete davet edilmiÅŸ…o da hayrunnisa hnmı merakından gitmiÅŸ…(no worries, sebep bu deÄŸil, laikçi teyzeler gibi cık cık yaptıgımdan deÄŸil hayalkırıklığım, gidebilir tabi) fekat oraya davet edildim diye bu kadar heyecanlanmak da neyin nesi? yani yazılarındaki gayet cool durusuna gayet saygı duydugum yazar gitti ve boyle bi davetten dolayı heyecanlanan biri geldi…

olay da ÅŸu mutlu hnm davette abdullah gulle de tanısmıs, tanısınca da demiÅŸ ki esasında ben hayrunnisa hnmı merakımdan geldim, sizi de gordugum iyi oldu…yazının baÅŸlığı da o yuzden bir cumhurbaÅŸkanına edilecek en son sozu ettim….

sözgelimi boyle bir sey tugce baranın başına gelseydi, tugce baran bu olayı köÅŸesine taşıyacak kadar onemli gorup kocaaa bi koseyi bu manasız heyecanlı duruma ayırır mıydı? hatta bırak yazmayı tınar mıydı?

hiiiiç sanmıyorum mutlu hanım…

eger bir gazeteci için gerçek kimliÄŸi ile yazı yazmak bu kadar ağır ve dönüÅŸtürücü ise biz sizi bilmeyelim, tanımayalım…

tugce baran samimiyeti, coollugu ve hayaliyle okuyalım keyifli yazılarınızı….

ama sanırım artık onun için de çok geç…

welcome to the huge mass of real but non-sense columnists… 

aman yarabbi o ne hos bi duyguydu, sayfaları yaladım yaladım yuttum…efrasiyabın hikayelerinden bahsediyorum cılgınca, evet farkettiniz…ve bir sıkımlık diÅŸ macunu kazandınızzz….

ama nedense kitabı okuduktan 3 gün sonra aklımda kalan cümleler bunlar oldu; donno why but meant so much to me…

"…- Bu hikaye takip edilmesi biraz zor gibi. dinleyenin anlamasından çok anlatmanın zevki için anlatılmış görünüyor.

- Elbette anlatmanın zevki için! ben seni niye düÅŸüneyim? hem boylesi daha dürüstçe. alışık olduÄŸun tarzı, üslubu ve kelimeleri kullanıp seni etkilemek için anlatsaydım, bundan en baÅŸta ben zevk alamazdım. Dolayısıyla bu fahiÅŸelik gibi birÅŸey olurdu….Amacımız kazanmak olmayınca, ne senin ne benim, baÅŸarı ve kazanç peÅŸinde koÅŸmamız anlamsız. Yine de hikayemizin güzel olmasını amaçlıyoruz. Fakat bir muhabbet tellalı gibi güzelliÄŸi senin ayaklarının dibine koyup ücretimi istemiyorum. Bu güzellikten, yani hikayeden aldığım zevk bana yetiyor."

bu anlamsız blogdaki anlamsız yazılarla ne kadar alakalı sanki??

kitabın son hikayesi gokten gelen cocuk namı diÄŸer post modern supermane ne demeli, go on go on mr. anar pls do go on demeli! tadından yinmemeli…

kitabul hiyyel ve amat kaldı geri…haydi vre rastgele!

et balık kurumu vardı, süt kurumu vardı…pek demodeydiler, burun kıvrılasıydı, uyandırdığı en olumlu duygu olsa olsa bir çocukluk nostaljisinden öteye geçemezdi…

köyler vardı, köylüler vardı, toprakları vardı, babadan cocuga gecen ekilen topraklar vardı, eker biçerlerdi, hayvanları vardı, hayvancılık diye bir terim vardı, sonra ne toprak ne tarla ne traktör ne kucukbas ne buyukbas hayvan kaldı, köyden çıkıp kente gelen gençler vardı, kaçan kendini kurtarmış saydı, burun kıvrılan kentteki köylüler vardı, doluÅŸuldu kocaa yaylalardan, upuzun tarlalardan mini mini kentlere, sonrası zaten karmançorman, sapla sapan birbirine karıştı…

tarıma burun kıvrıldı, hayvancılığa burun kıvrıldı, artık dunya bankası mı dersiniz adına, imf mi dersiniz, kendi yolunu çizme akıllılığını gösterememe mi dersiniz, yeni trend mi dersiniz, dünyanın gidiÅŸatı bu mu dersiniz, eski kafalılık mı dersiniz, saÄŸ sol (ön arka) meselesi mi dersiniz, özelleÅŸtirme, özelleÅŸtirememe, tarımı modernleÅŸtirememe ne derseniz deyin, ne fayda…

aldı mı başını bir food crisis supersonik çağımızda??!?  

uzatma lafı kes kısa, artık gerisi gaydada gayda…

hep merak ettiÄŸim zamanın, mekanın, dunyanın (Osmanlı- mı?) içinde yaÅŸarmışım gibi,

tarihte değil de tarih zaten şimdiki zamanmış ve tarihi bir şimdiki zamanda yaşıyormuşum gibi,

tarihi bi zaman olduğunu bilsem de yine de aslında zamansızcasınaymış gibi,

ya da tarihte geçen bir sey okuduÄŸumun farkında olsam da ben de 18. yy’da civar konaklardan birinde yaÅŸayan ve pencere kenarında gün ışığında bu romanları okuyan bir eski zaman dilberiymiÅŸim gibi,

bir bunyeye, bir bedene, bir zihne bu kadar kelam haznesinin -doÄŸal, cümle içinde kullanışı ile üstelik- nasıl olup da sığabildiÄŸine ÅŸaşırmazmışım gibi,

musikinin sırrını konuyla ilgili biton kitap okusam da bunun kadar guzel anlayamayacakmısım gibi, ya da biton kitap okumadan, kısa yoldan musiki ile ilgili bu kadar guzel his kazandığıma hafif bir cinlikle sevinirmişim gibi:),

universitede felsefe öÄŸretim üyesi olup yani tamamen sosyal bilim insanı olup bu kadar da baÅŸarılı olmuÅŸ bir insanın varlığının insana güven vermesi gibi, (yaÅŸasın müspet olmayanın gücü, sonunda!:)

okumadığım kitaplarının olduğu bilmenin beni sevindirmesi gibi (maceraya devam:),

kısaca gönül gozumu açtı bu kitaplar…ÅŸiddetle tavsiye olunur, hemen alınası, hemen okunası…

sıradakiler; efrasiyabın hikayeleri, kitab-ül hiyyel ve amat!

bu yazı kabak tadı vermeden hemen kapat…

daha da kısaca; okuyunuz, okutunuz…

demokraaasi nerde uygulanan bir uygulama pardon miss?? ABD? Avropa? yoksa isvec kantonları mı? şimdi aşağıdaki eşitliklerden gozunuze en mayhos gozukeni seciniz:

1 Aysun Kayacı = 1 Çoban ?

1 ABD’li = 1 Iraklı ?

1 İstanbullu = 1 Beytussebaplı ?

1 gazzeli = 1 yahudi ?

Ä°ngiltereye gitmek için visaya ihtiyacı olmayan 1 "civilized" ülke insanı = Ä°ngiltere visası almak için zilyon iÅŸlem yapan 1 Türk ?

1 Türk = dünyaya bedel

Bu sonuncusu ÅŸakaydı tabi ve doÄŸruluÄŸundan da ÅŸüphem yok ama bunun konumuzla alakası yok…

yukardaki duruma da bakarsak demokrasiyi kim bulmus ki aysun kayacı kaybetsin demek isterim ve derim de…en modernn ülkelerde demokratik sürecten suphe duymayan sevgili dostlara neden haluk sahinin su yazisini onermeyeyim ki? buyruun…

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=251862

her neyse demokrasinin yönetim anlamında varlığına inanmayan ben kiÅŸisi olarak anlamadıgım mevzu su; madem boyleyken boyle, neden bu samimiyetsiz tutum?

yonetimin hakkaten halkın dagdaki x, ıraktaki y, gazzedeki z kiÅŸisinin eline olduÄŸuna nerdeyse kendini de inandıran bu zihniyetin aysun kayacı kiÅŸisinin apaçık sozleri karsısında "a aaa?", "cık cık cık" seklindeki hayıflanması da neyin nesi oyleyse???

kafası karısık sarısın marısın bir garip dudak sahibi filan ama samimi en azından diyebilir miyiz? evet diyebiliriz.

bitmiÅŸtir o zaman, cok kafayı karıstırmaya gerek var mı? bence yok…

adı mesut soyadı bahtiyar seçkinci laylaylom bir zattan martavallar dinlediniz…

günümüzün travmasıdır aile kurmak, kurabilmek…gelenekle yoÄŸrula yoÄŸrula insanın en basit ve en temel iÅŸi olan bu eylem, geleneÄŸin belli belirsizleÅŸmesi, kaybedilmesi ile beraber modern insanın geleneÄŸi yeniden keÅŸfetmek ve dahası yeniden yorumlamak zorunda olduÄŸu bir beceri bir yetenek halini almıştır bu modern zamanede…

zira ne kadın eski kadındır ne erkek eski erkektir, o yüzden eskiden beri kadınla erkek arasında kliÅŸeleÅŸmiÅŸ ama doÄŸru olan geleneksel, klasik iletiÅŸim yöntemleri eskide kalmıştır ve korkutucu olan; yeni iletiÅŸim becerilerinin bilinir, yazılır, söylenegelir olmayışıdır. Modern insan aile kurma yolunda bunların hepsini yeniden yorumlamak, yapılageleni yeniden yeni haliyle keÅŸfetmek durumundadır. zira erkek ve kadının ailesi de eski aileler deÄŸillerdir artık, eski iletiÅŸim kodları iÅŸte bu yüzden çalışmamakta, iÅŸlememektedir…

bu durumda modern insana sadece içindeki sese tutunmak ve bir eline mısır patlağı alıp olayların akışını izlemek ve gene içindeki mutlu, umutlu, çocuk sesin gelecekle ilgili söylediklerinin gerçekleÅŸeceÄŸine inanmaktır. mutlu sona ulaşıldığında gelenek kendiliÄŸinden yeniden yorumlanmış yeniden yazılmıstır zaten…onlarca geleneÄŸin yüzyıllarca deÄŸiÅŸmeden uygulanabilmesine karşın, bi sonraki kuÅŸakta gene yorumlanmak üzere…

cok mu afilli cümleler? bi düÅŸünmek lazım gene de…

ÅŸu günlerdeki kapalı kafa-açık kafa tartışmalarına hiiç taraftar (ya da alet de diyebiliris) olmadım, olmaya da niyetim yok! siz biz, onlar bunlar, öteki beriki ayrımlarıyla da uÄŸraÅŸmak hiiiç mi hiç içimden gelmez…ne baÄŸdat caddesinde basortulu birini gorunce vebalı gormus gibi olurum ne de fatih-çarÅŸamba’da 3 karılı bol paralı kadın elisıkmaz müslimgillerden hoslanırım! ammaaaaa….

tüüüüüm melmeketi cart diye ortasından ayıran, gastelerde çarÅŸaf çarÅŸaf (kara olanından deÄŸil) haber olan, televiziyalarda baÄŸrın çaÄŸrın tartışılan bu ortama sebep olan AKaPe üniverstelere türban özgürlüÄŸü hareketinin sebebinin, ErdoÄŸangillerin (daha doÄŸrusu hakkında -iktidara taşıyan kadın-diye kitap yazılan kendinden pek emin olan baaayan erdoÄŸanın daha çok diyelim) gurbetteki çocuklarının hasreti ya da bu hasretin bir nevi intikamı olduÄŸu ne yalan söyleyeyim aklıma gelmediydi.

Åžöyleki akÅŸam Bıçak Sırtı dizimi seyreylemeye dalmadan bi gastelere göz atayım dedim. O da ne! ErdoÄŸan’ın türban hakkındaki açıklamalı yorumunu gormez miyim??!! Kan beynime sıçradı. "TÜRBAN NEDENÄ°YLE TÜRKÄ°YE’DE BEYÄ°N GÖÇÜ YAÅžANMAKTAYMIÅž"!!! Türkiye’de BÄ°NNLERCE genç beyin, türbanları yüzünden yurtdışına çıkmak zorunda kalmışşş…TANRIIMMM!!! Nası yani?? Bakın halen ÅŸoktayım…Gastenin daha masum bir ifadeyi abartarak interpret etmediÄŸinden iyice emin olduktan sonra daha da bir fevkaladenin fevkine vardım!!!

Nerde bu insanlar??? nerede türbanı nedeniyle TR dışına çıkmak zorunda kalan binlerce genç, hani?? Benim tanıdığım yurt dışına çıkmak zorunda kalan (ya da resmen zorunda bırakılan); beyin göçü isim tamlamasındaki beyne gerçekten konu olabilecek çaptaki tek beyinler, burada, TR’de kendi emeklerinin, yaratıcı çalışmalarının karşılığını alamamış, beyinlerini gerçekten kullanabilecek alanlar bulamayıp saçma sapan zihniyetlere dert anlatmakla uÄŸraÅŸmak zorunda kalmış gencecik pırıl pırıl insanlar… hadi diyelim ki bunların arasında daha mutaassıp goruslu olanlar vardır, ama bunların da esas sorunlarının turban olduÄŸunu ve de bu yüzden yurt dışına çıkmak zorunda kaldıklarını (vah yavrııımm) ne gordum ne duydum! Åžaka mı bu??!! Bu mudur yani??!! Tüüm ülkeyi galeyana getiren, kardeÅŸleri birbirine düÅŸüren (bknz: nesin kardeÅŸler!) bu zavallı ama bol nümayiÅŸli tartışmaların, kamplaÅŸmaların açıklaması bu mu???!!!!

ya da kendinden emingille kukla recepgil kendilerini pek mi akıllı ve bizi de pek mi saf sandı??? Nedir?

aslında hepimizin evlerinin önü boyalı direk, sadece onların mı? tabiki deÄŸil!!! peki neden o zaman bu türküyü — hem de ennnn yanık enn baÄŸrış çığrış halini — dinlemek için öykü and the berk gibi modeerrnnn kardeÅŸlerin onu felemenk-hispanik formata sokmasını beklemek?? hı? neden???

evet evet tabiki onların bu pek guzel calısmasını bi anda biton biton insanın facebooklardan ordan burdan birbirine gönderip gönderip dinlemesi/izlemesinin ardında onların bu iki tarzı baÅŸarıynan ve originalliklen birleÅŸtirmeleri var…

ama ama gene de içim bir huzursuz, bi rahat deÄŸil…yani sevildi, pek begenildi filan deÄŸil bu klip, patladı ya aslında bi anda, yani biraz bakıldı, ilgi uyandırdı filan deÄŸil, biton bitonnarca tıklandı, edildi ya bianda…bu neyin sonucu??? 

böyle türkülere,ordaki kızın yanık yanık söyleyiÅŸine ne kadarrr kapatmısız ki kendimizi, ne kadar kenara itmiÅŸiz ki onları, az bi batılı biseyle, (felemenk hispanik) görünüÅŸle, tınıyla mesrulasınca,  saldırdık resmen… ve bööle bööle sonuçlar, bööle bööle seyredilmeler, dinlenmeler, tıklanmalar…seyreyle nümayiÅŸi artık…

biÅŸeler ters, biÅŸeler eksik…eksiklikler, özüne güvensizlikler alemi demeye dilim varmıyor, ama iÅŸte eksiklikler, özüne güvensizlikler alemi deÄŸil de ne?!?

Saygılar

bu sendrom ozellikle mutlu olmayı hayatının gayesi edinmiÅŸ zavallı fanilerin yaÅŸadığı bir sendromdur…zira bir süre mutlu olmaya çalışıp çalışıp ne gerekiyosa yapıp yapıp bir arpa boyu yol gittiÄŸinizi farkettiÄŸinizde bu sendroma yakalandığınızı keÅŸfedersiniz…

nitekim gelecek giderek geçmiÅŸe benzemekte, son olmasını diledikleriniz tekerrür etmekte, 7 yaşındaki insanın hayatı 77 yaşında da aynı olmakta ve atasözü ve deyimler böylelikle kuÅŸaktan kuÅŸaÄŸa deÄŸiÅŸmeden kalabilmektedir…

aslında sorun mutluluÄŸu amaç haline getirmiÅŸ olmaktadır belki de…ne de olsa herkes hayatındaki eksiklikleri tamamlamayı amaç edinir…belki de gerçek mutluluk mutlu olmayı amaç edinmeden mutlu olabildiÄŸin zamanlardır…

bu afilli beyin jimnastiğini buraya yazmanın ne manası var derseniz, bilemem sadece buraya yazınca mutlu oldum;)

hemen sezdiniz baÅŸlıktaki munis teÅŸbihi:)) evet evet deli olan amerika, kuyu olan da ortadoÄŸu…

peki taşı çıkaramayanlar kimler? ortadoÄŸunun zavallı entelektüelleri, artık konuÅŸ da konuÅŸ tartışma programlarında, yaz da yaz gazete köÅŸelerinde…

bu fazıl say’ın %30′a %70 meselesi, laik-dinci meselesi, 1. cumuriyet-2.cumuriyet meselesi, modern-gerici meselesi, başı aç-kapa, aç-kapa artema meselesi, cumurbaÅŸkanı eÅŸi kapalı-açık meselesi, laiklik elden gidiyor meselesi, yok bu varoÅŸun iktidarı seçkinlerden alma meselesidir meselesinden bana fenalık gelmiÅŸ durumda…kaaaç zamandır memleketin baÅŸka bi sey konustugu yok, baÅŸka bi ÅŸey konuÅŸsa da konuÅŸmanın önünde sonunda bu konulara dayanmadığı yok!!! pek fena sinirleniyorum artıkın…

konuÅŸulurken yalnız ilginçtir sanki türkiye kendi iç ve dış politikalarını kendi belirleyebilen bir ülkeymiÅŸcesine yapılan tartışmalar beni benden alıyor efenim, kapanmışız içimize az bi kafayı kalmıyoruz…konus da konus kendi içinde…of yedik bitirdik ayol birbirimizi!

pek fena oyalanıyoruz pek fena!

PS: yazmıodum bu konularda ne zamandır fekat son fazıl olayından sonra sinirlendim vallahi!aaa!

bicak sırtı adlı saheser diziyi seyrettim gene bu aksam, dizi bitti, ben dizinin içine iyice girmiÅŸim, duygulanmısım, karakterleri özümsemiÅŸim, gerçekmiÅŸ gibi falan da filan, sonra o guzelim jenerik muziÄŸini de dinlemek için en son kayan yazıları bile seyretmiÅŸim, muzikle beraber nejat iÅŸlerin donup kalan karesine dalmıs gitmiÅŸ iken, o da ne, "bu projeye destek veren bilmem kime teÅŸekkürler" falan gibi bir yazı…

haydaaa…aman nası soÄŸuttu beni o kelime beni bi anda anlatamam…beynim istemsiz ÅŸekilde duygulanmayı kesti ve dedi ki "neee? tüm bunlar bi proce miydi?" sonra gene kendi kendine cevap verdi: "eheueh, senin de 2 saattir seyrettiÄŸin o caanım dizi bi projeden ibaret bise iste, saf mısın evladııım" seklinde alaycılıkla seyreden bir duskırıklığı hasıl oldu…

Sonra tüm bu hissiyatın bilinçaltıma aslında bikaç zamandır iÅŸlenen birikimlerin bir patlaması/yansıması olduÄŸunu düÅŸündüm/farkettim…

Birikim 1: "Project management sadece teknik konularda deÄŸil baÅŸarıya ulaÅŸmak istediÄŸiniz herhangi bir alanda uygulamanız gereken bir yöntemdir"

Birikim 2: "Project management sadece iÅŸimizde deÄŸil hayatımızın tümünde her alanında - cocuk buyutmek, evlilik, hobilerimiz vs- uygulamamız gereken bir yöntemdir" gibi gibi vs vs

anneeee!!!….sizler için ya da kendim için üÅŸenmedim ve vikiden procenin anlamına baktım; "Bir probleme çözüm bulma ya da beliren bir fırsatı deÄŸerlendirmeye yönelik, bir ekibin, baÅŸlangıcı ve bitiÅŸi belirli bir süre ve sınırlı bir finansman dahilinde, birtakım kaynaklar kullanarak, müÅŸteri memnuniyetini ve kaliteyi gözönünde bulundururken olası riskleri yönetmek ÅŸartıyla, tanımlanmış bir kapsama uygun amaç ve hedefler doÄŸrultusunda özgün bir planı baÅŸlatma, yürütme, kontrol etme ve sonuca baÄŸlama süreci." Çok afilli gercekten…

Tamam beyaz yakalı iÅŸçiler arasında cok populer ve iÅŸe yarayan bir yontem olabilir bu…ama ama iÅŸte duygudur, heyecandır, hayatın kendisidir, samimiyettir, bunların bulaÅŸtıgı durumlara proce kelimesi ne kadar da uzak duruyor, ve ne kadar da uzak durması gerekiyor!!yakıstıramıyorum efenim!!!

ve ÅŸimdi daha iyi anlıyorum baÅŸarılı bir viral marketing "projesi" ve türünün ilk örneÄŸi olan "blair witch project"’in adının neden böyle konulduÄŸunu…ortada ne baÅŸarılı bir film varmıs, ne blair ne d witch varmıs dogru durust meger, proceymiÅŸ zaten baÅŸtan…ve sonuç güzel rakamlara raÄŸmen bir düÅŸkırıklığı…

ve bu konuda benimkine az da olsa benzer bi duyguyu can dundar da hissetmiÅŸ olmalı ki gene ordan oraya hoyratça fwd edilen bir yazısında (bknz:servis anneleri) bakınız nasıl kullanıyor proce kelimesini: "Yanlarında birer proje dosyası gibi taşıyorlar çocuklarını…Ondan iyi bir balerin yapacaklar; veya tenisçi ya da matematikçi…Kimi çocuÄŸunun bir eksiÄŸini yamamak için, kimi bir yeteneÄŸini ortaya çıkarmak için, kimi mevcut yeteneÄŸini perçinlemek için…o kurstan bu derse, o antrenmandan bu hocaya koÅŸturup duruyorlar." belli ki onun için de abes kaçmış bu proce kelimesi ki yazısında olumsuz anlamda kullanmış…

evet kesinlikle katılıyorum kendisine ve tamamen sezgilerimle -baÅŸka türlüsünü bilmediÄŸim için belki de-sürdürdüÄŸüm ÅŸu ilginç ve güzel hayatımı bir proje dahilinde yaÅŸamadığım için mutlu oluyorum:)

sakın siz de iyi, kaliteli, verimli, yüksek standartlı, mutlu - artık ne derseniz- hayat yaÅŸicam diye hayatınızın müÅŸterilerini saptamaya çalışıp, çocuklarınızın risklerini yönetmeye, iliÅŸkinizi baÅŸlatma yürütme, kontrol etme süreçlerine filan bölmeye çalışmayın. Hayat bu kadar kesinlikten ibaret olsa durduk yerde sakatlanan ve planlarımı yaklaşık 1 saniyelik zaman içinde deÄŸiÅŸtiren belimi nasıl ve kim açıklayacak bana??

Özetle; sezgi, his iyidir, sezgisel olmak ve sezgilerine, hislerine göre hareket etmek iyidir, çünkü doludur, kuvvetlidir, manalıdır ve er ya da geç zaten seni istediÄŸine götürür…ve heleki bir de sezgileri kuvvetli bir balık burcuysanız hayat tadından yinmez:)))

Klasik müzik eÄŸitimi katıdır, zordur, meÅŸakkatli bi iÅŸtir…kimbilir belki bu yüzden bazı klasik müzik eÄŸitimi alan insanlar kendilerini daha bir ayrıcalıklı, aynı zamanda klasik müzik batı çıkışlı bir müzik olduÄŸundan da daha bir "avrupalı" daha bir "modern" görürler…

belki de pek azı (hakan ÅŸensoy, cihat aÅŸkın, emre aracı gibi mesela…) bu burnu havada avrupalımsı modernimsi haleti ruhiyenin pembe gözlüklerine kapılmadan bu topraklarda söylenegelen musikilere de merak sarıp bi ortaklık bulmaya çalışırlar. Aslında ortaklık bulmaya çalışmak ÅŸart deÄŸildir, nitekim kimse doÄŸu batı sentezi yapma durumunda tabiki deÄŸildir. Ancak en azından modernismin rahat kollarından biraz olsun sıyrılarak ve "neden bu konser salonları fransa, ingilteredeki gibi dolmuyor mirim??" ya da "ah bu halk klasik müzikten anlamıyor efenim"lerle ömür tüketmek yerine klasik müzik ile klasik müziÄŸin avrupa ülkelerindeki gibi bir gelenek olmadığı bu memleket ile arasındaki iliÅŸki üzerine biraz olsun kafa da yorulmaz nedense…

Ä°ÅŸte Cihat AÅŸkın ile Hakan Åžensoy’un Ä°stanbulin’i tam da bu noktada devreye giriyor ve bu güzelim doldurulası boÅŸluÄŸu "istanbul kasap havası", "nihavend longa" gibi kulağımıza oldukça tanıdık, kanımıza oldukça sıcak eserleri modern keman repertuarına aktararak bir güzel dolduruyorlar…Biz de keyifle, neÅŸeyle su gibi dinliyoruz…

Belli ki bu eserin arkasında yukarıda bahsettiÄŸim kafa yorma sürecine yakın bir entelektüel süreç de sözkonusu, nitekim albümün adı boÅŸuna "istanbulin" deÄŸil…albumde "19. yüzyılın yenileÅŸme hareketleri içinde halkın görüntüsünü deÄŸiÅŸtiren unsurlardan biri olan, yakaları çeneye kadar uzanan ve düÄŸmeyle iliklenen bir tür uzun ceket manasındaki “Ä°stanbulin” kelimesine" gönderme yapılıyor…Albüm tanzimat döneminin ünlü oynak ya da hüzünlü oyun havalarını batı enstrumanlarıyla birleÅŸtirirken tıpkı istanbulin gibi yeniye, yeniliÄŸe heves etme ile eskiden kopmama, kopamama durumunu (ya da milletçe durumumuzu belki de) da anlatıyor…

ve sırf bu yüzden daha samimi, daha emek verilmiÅŸ, daha keyifli hale geliyor dinlemesi…bu dinlenesi albumu edininiz, edindiriniz efenim…zira örneklerine pek nadir rastlamaktayız….

Kaç yaşında baÅŸlıyor bilmiyorum hayat karşısında zarar görmemek için zırhlanmamız…Punduna göre davranmalarımız, belki nabza göre ÅŸerbetler vermemiz…DiÄŸerlerinden zarar görmemek için diÄŸerleri gibi olmamız, düzenin içinde çeÅŸit çeÅŸit sıfatlarımızla boy göstermemiz, eskiden olsa ses çıkaracağımız ÅŸeylere eyvallah edip, görmezden gelmemiz, getiri-götürü hesaplamaları yapıp en çok getireni ama daha çok en az götüreni seçmemiz, (kimileri bu dengelere göre hareket edenleri, daha çabuk alışanları "akıllı" sıfatıyla tanımlarlar…akıllılık…acaba??) küçük küçük büyük adamlar olmaya baÅŸlamamız…Ä°nsanoÄŸlu böyle…insanoÄŸlunun böyle olması demek insanın iÅŸin içinde olduÄŸu herseyin, kısacası etrafımızdaki her seyin de böyle olması sonucunu doÄŸuruyor mantıksal olarak…Peki bu neyi doÄŸuruyor? gerçekliÄŸin yitiriliÅŸini…Yeterince karamsar mı?

EVEEEEETTT!!!

Peki o zaman devam edebiliriz demek ki, yakınlaşıyoruz…Neden mi seviniyorum Sevim Burak’a…çünkü tam da böyle ÅŸeyleri sorgularken - ne gerçek ne deÄŸil, her görünürün arkasında bir görünmeyen olmak zorunda mıdır?? vs gibi. - (korkma sevgili, akıllı sorguluyorum artık:)) karşıma çıktı çünkü bu deli (?) kadın…Belli ki "akıllı" olmakla ilgilenmemiÅŸ, belki de istemiÅŸ ama yeterince "akıllı" deÄŸilmiÅŸ ki "aklı ermemiÅŸ". O kadar "akıllı" deÄŸildir ki kendisi, "hayata daha yakından bakmak" adına tüm bu akıllılıklar silsilesine aldırmayarak yaÅŸamıştır hayatını…"Benim için sorun her türlü yaÅŸama biçiminde yaÅŸadığımı duymaktı" cümlesindeki hesap kitapsızlığın bu derecesi nasıl da etkiler insanı??? En azından beni… 

Diyor ki "Hikâyenin, benim için zorlugu, hayatta benim için, en bayagi bir yasantinin bile, hikâye yazarken, yabanci olmasidir. Hikâyelerin disinda iyimserlik ve kötümserlik meselesine gelince, hayatta her zaman mutlu olmayi diledim, ama her zaman, mutlu olmak için çalistim diyemem. Çünkü, hayata çok yakindan bakmak istedim. Bu bakma, tanima, görme isini, hayatimin her kesiminde, tekrarladim. Sinifta kalan bir ögrenci gibi, ama isteyerek sinifta kaldim. Sonunda koskoca bir boslukta kendimi gördüm. Bir sivrisinek ya da karinca sezgisiyle yeniden varolmustum. Yalnizdim – sanki, bir kalabalik çekip gitmisti, geride, birtakim uzun konusmalar – yakariyi andiran sözler, iç içe bir devinim kalmisti. Bu devinimin tümü benim yasadigim hayatti. Disindan görebilmistim yasamimi… Benim için sorun, her türlü yasama biçiminde, yasadigimi duymakti. Canliligimin özünün sevinç olduguna inaniyordum. Canliligim, her zaman iyilestirici bir güçtür, kötülügü kucaklayabilen bir güçtür, simdi de… Sorun benim için, edebiyatçi olmaktan çok, yasam boyunca, dirimselligimi, baska bir yüzeyde (kâgit üstünde) tekrar duymak… Mümkünse, iki canli olmak…"

Bu kadar saf, bu kadar yalın olmak yaÅŸamak için iyi mi kötü mü bilemem ancak özlenen, özenilen olduÄŸu kesindir kanımca…(unutun ÅŸu sevimsiz gaffur’u! bu sözcük ondan önce de vardı!!) Gerçek olmak…gerçek olmak yanlış sözcük aslında, yalın ve saf olmak daha çok yakışıyor anlatmak istediÄŸime…Gerçek daha somut, daha net, daha bilimsel bir durumu ifade ediyor gibi, o yüzden sevim-siz geldi gözüme belki…

Bir üniversite hocamın "bilim filim iÅŸleri" olarak ifade ettiÄŸi bu bilimsellik mevzuu konusunda da kendime yakın bulduÄŸum bir bakış açısı var sevgili sevilesi sevimin…

Diyor ki "DoÄŸal olarak, hikâyelerim bilimsel bir dile çevrilerek deÄŸerlendirildi. Böylelikle hikâyelerimdeki kuramsal yaÅŸam, gerçekçi bir dünyada görünmüÅŸ oldu. Åžüphesiz hikâyelerimdeki kuramsal dünya, gerçek dünyaya baÄŸlıdır. Hikâyelerimdeki düÅŸünceler, gerçekçi dünya görüÅŸüne aykırı da olsa, gerçekçi dünya görüÅŸünden çıkmıştır. Hikâyelerim, yalancıklı, bilgi’ye karşı yazılmış bile olsalar, bilgi’yi doÄŸrularlar… Ancak –hikâyelerim için çıkar yol, temelinden baÄŸlı olduÄŸumuz ÅŸu bilimsel dünya gerçeÄŸi deÄŸildir – … Sanat çevrelerinde, bilgi ve kesinlik ariyorlar. Benimse, yasamam, tanimam, düsünmem, yazmam, sani’ya (sezgi’ye) dayanir. Bilgi ve kesinlikle hikâye yazan biri degilim."

Sevgili Sevim Burak, "bilgi ve kesinliÄŸi" kim bulmus ki sen kaybedesin su alemde…

Artık çok geç ama yaÅŸadığın hayat herkeslerden daha çok canlı, daha yalın ve saf, daha bilimdışı, daha akıldışı ve daha gerçek(!)miÅŸ…Gerisi yalandır…

Varsın kitapların ölümünden 20 sene sonra basılmış, okunmuÅŸ, anlaşılmış, sevilmiÅŸ olsun…(kimin ayıbı acaba?? Pozitivist akıllılar??)

Öykülerinle rahat uyu…

Öncelikle yazıya ısınmak için küçük bir örnek: Diyelimki hayatla mücadele içinde bir insansınız - hangimiz deÄŸiliz ki - kafayı taktığınız bir alan var onunuzde, onu deniyosunuz olmuyo, bunu deniyosunuz olmuyo, çabalarınız sizi baÅŸarıya ulaÅŸtırmıyo, naaparsınız???köklerinize, eskiye dönersiniz, annenizin ya da babanızın soylediÄŸi doÄŸrulara dönersiniz…bu sefer baÅŸarıya kendi elinizdeki imkanlarla o doÄŸruları uygulamaya koyup ulaÅŸmaya çalışırsınız…baÅŸarılı olur musunuz bilemem en azından o yolda öleceÄŸinize eminim:))) ÅŸaka tabi ama biliyorsunuz ki ÅŸakada bir gerçek payı vardır:))

her neyse şimdi yazının başlığı ile daha ilgili bir seyler yazmaya başlayalım.

Online viral marketing initiativelerini de iÅŸte bu çabaya benzetmemek elde deÄŸil…Åžöyleki sevgili pazarlamacılarımız pek fazla reklamın artık iÅŸe yaramadığını hatta insanların reklama giderek daha da çok duyarsızlaÅŸtıklarını farkettiklerinden beridir, farklı alternatif yollar aramaktalar efenim, nası satsak acep ÅŸu malları deyu…
Ä°ÅŸte bu noktada hafızalarını yoklayıp eskiden nası oluyodu da oluyodu bu iÅŸler diye saksıyı çalıştırmaya baÅŸlıyolar yani hani halil pazarlamadan da önceki zamanlardan bahsediyorum (hatırlatma: halil pazarlama halil pazarlama, halil pazarlama kapınızdaaaa, bknz: Bizimkiler, bu arada sevgilimize bi göz kırpalım;))

iÅŸte o güzide zamanlarda daha "brand nedir", "message leakage olunca patlar mıyız?", "bi brand awareness yaratalım hele bi önden" inanışlarından çoook önce cemaat nası alış veriÅŸ ederdi, neye göre seçerdi(tamam zaten seçenekler azdı ama 2 seçenek bile olsa bir seçim sözkonusu, deÄŸil mi efenim?) diye düÅŸünmüÅŸler…. ve hatırlamışlar…(biraz drama)

Millet bizim onlara ilettiÄŸimiz "X ÅŸampuansız hayat cehenneme benzer", "Y arabası aslında senin kiÅŸiliÄŸin canımıniçi", "Z deterjanını kullanmıyosan ben iyi anneyim deme!" mesajlarından çok onların kendi aralarında kendilerine ilettiÄŸi "kızım sana X ÅŸampuanı alalım, Halimeanımın kızı kullanmış, kepek mepek kalmamış, ben de gördüm gözümle!", "Hayatım yan komÅŸu Rüçhan beyler Y arabası almışlar, çok memnunlarmış", "Anne sen de Z deterjanını dene, esmanımın kayınvalde kaç yıldır onu kullanıyomuÅŸ, geçen gün alışveriÅŸ yaparken bana da ondan almış, hakkaten daha yumuÅŸcak oluyo" mesajlarına göre alış veriÅŸ ediyor…

Åžimdi efenim okuduÄŸum bir makalede derki, online viral marketing; pazarlamacıların top-down yaklaşımı ile word of mouth’un gücünü interinet sayesinde birleÅŸtirdiÄŸi için son derece revaçta ve de baÅŸarılı sonuçlar verebilecek bir usuldür. Burada pazarlamacıların top-down yöntemlerinden kasıt; yukardaki paragrafın ilk kısmında verilen örnekler(X ÅŸampuansız hayat cehenneme benzer ..vs….), word of mouth denilen ÅŸey ise yukardaki paragrafın bu sefer ikinci kısmında verilen örnekler (kızım sana X ÅŸampuanını alalım, halimanımın kızında iÅŸe yaramış…vs…) Yazının enn başında yazdığım mini yastık altı hikayeme gelince…; iÅŸte online viral marketing usulü de pazarlama dünyasının o yolu bu yolu deneyip de tıkandığı noktada elinde varolan imkanlarla anne-babadan kalma doÄŸruları uygulama giriÅŸimi gibi geliyor bana…

evet çok güzel…ve fakat benim içimde halen çeÅŸit çeÅŸit ÅŸüpheler hasıl olmakta…anne babasının doÄŸrularını elindeki imkanlarla birleÅŸtirip baÅŸarılı olmaya çalışan genç ya en baÅŸtan yanlış bir meslek seçmiÅŸ ise?? yani en baÅŸtan kendi içinde çeliÅŸkiler barındıran, temel varoluÅŸ mantığında karmaşıklık olan bir iÅŸi kendine iÅŸ edinmiÅŸse ya? o zaman ne olur sizce?? evet yanıtı bildiniz; baÅŸarılı olur mu olmaz mı bilemem ama en azından o yolda cümbül cemaat tüm pazarlama camiasının ömrünü tüketeceÄŸine eminim… (ÅŸakada gerçek payı olayı:)) zira artık power is in the hands of masses and masses are just a click away from each other…

allah esnaf aleminin iÅŸlerini rast getire, gani gani satış grafikleri yakalattıra, küçük hesaplarla yanlış yollara saptırtmaya! (Artık masslerin gözü üzerlerinde nitekim)

Amin…

Yazıya baÅŸlamadan evvel,aÅŸağıdaki Radikal’in okuyucu yorumlarından aldığım kısa yazıyı okuyalım;

"YaÅŸamın her alanına yayılmış hızlı teknoloji dünyanın bütün yaÅŸam ve kültür deÄŸerlerini altüst ediyor.Bence bu gidiÅŸat doÄŸanın tahrip olmasından pek de farklı bir ÅŸey deÄŸil ve getirdiÄŸi sonuçlar da bundan daha az tehlikeli deÄŸil.Belgesellerde,dünyadaki yaÄŸmur ormanlarının büyük bir kısmının yokolduÄŸu söyleniyor.Bu aynı zamanda o alanda yaÅŸam bulan pek çok canlı türünün de yok olması demektir.Nesli tükenen hayvanlar,yok olup giden bitkiler ve gittikçe dengeleri deÄŸiÅŸen bir doÄŸa! Bu baÅŸaÅŸağı gidiÅŸin en büyük nedeni insandaki açgözlülük ve doyurulamayan sonu gelmez açlıklardır.Bugün türlerin yokolduÄŸunu farkedebiliyoruz yalnızca,oysa tükettiÄŸimiz,yokettiÄŸimiz sadece bunlar deÄŸildir.Bu hızlı ve baÅŸ döndürücü teknoloji aynı ÅŸekilde kültürleri de yoketmektedir.Alışkanlıklarımız,insani iliÅŸkilerimiz,düÅŸünce ve inanç biçimlerimiz…hepsi deÄŸiÅŸiyor.DeÄŸiÅŸmekle de kalmıyor ,yokolup gidiyor.Hasılı bu teknoloji bizi tutsak ederek adeta yutuyor ve insana dair olan pek çok ÅŸey yokolup gidiyor."

Okudum ve yutkundum ve o an hissettim; önümde duran ve bilgiyisayan aletten bir canavar çıkıp üzerime saldırıverecekmiÅŸ gibi olup ürktüm. Aniden bir köÅŸeye çekildim ve bu yazıyı yazmaya baÅŸladım…Yani yazının tonu öyle hissettirdi bana…

Bilgiyi saymayan ve sevmeyen bir milletin bir üyesinin, bilgiyi sayan, seven, paylaÅŸan, paylaÅŸtıran (bilgisayar) ve sosyal aÄŸlar arasında baÄŸlar kurmaya çalışan (inter-net) bir oluÅŸumdan bu kadar korkmasına, nefret dolu bakmasına hayret etmedim desem yalan! yalaaan olur.

Bu arkadaşın yazısının aslında büyük bir kısmına katılıyorum, örn:"Bu baÅŸaÅŸağı gidiÅŸin en büyük nedeni insandaki açgözlülük ve doyurulamayan sonu gelmez açlıklardır" kısmı gibi. fekat iÅŸte özellikle "bu teknoloji bizi tutsak ederek adeta yutuyor ve insana dair olan pek çok ÅŸey yokolup gidiyor" kısmında mertlik bozuluyor. Yani ÅŸimdi o kadar kolay mı, tooonlarca ÅŸeyin sebebini teknolociye atmak?? sen kendin vermiÅŸsin zaten cevabını problemin; insandaki açgözlülük ve her seyin sonsuz olduÄŸunu düÅŸünmesi, peki bunun teknoloji ile bilgisayarla internetle ne alakası var…aslında teknoloji kelimesinin anlamı yunanelinde usta olmak, beceri kazanmak, yapmaktır (techne) ama bu da ayrı yazının konusu zaten, ama anladığım kadarıyla yazıda teknolojiden kasıt bilgisayar, internet ve yaÅŸamı kolaylaÅŸtırıcı diÄŸer benzer alet, edevatlar…   

DeÄŸerlerini kaybetmemiÅŸ, bilgiyi opup baÅŸtacı yapan memleketlerde teknolojinin nası baÅŸarılar kazandırdığını görüyoruz. (bknz: hint elleri, çin iÅŸleri, japoncuklar)

hiiiç suçu kompitere,internete ona buna atmayalım, özümüzün bize gösterdiÄŸi yoldan sapmadan, nereye gideceÄŸimiz, ne yapmak istediÄŸimizi bilip, az da saksıyı çalıştırıp, bunları kullanarak nası baÅŸarılı oluruz ona bakalım…

sen kendi deÄŸerine, dünyana sahip çık, voltran diz büküp hizmet etsin önünde!

hadi beyler bayanlar, hadi!!

bilgiyi say ki bilgisayar da seni saysın!!

(bi iki slogan daha yazcam ama yazı ağırlığını kaybedecek, o yüzden kesiyorum!)

Bugun gazetede bir haber; "Ä°stanbullu kuma, 4. çocuÄŸunu dünyaya getirdi." haydaa nasıl yani?? devam ediyoruz habere; "Ä°stanbul’da bir bilgisayar firmasında çalışırken evli olan Cemil Ä°. ile tanışıp onun kuması olarak Åžanlıurfa’nın Siverek ilçesine baÄŸlı KaracadaÄŸ köyüne gelen Gulten Ä°’nin (22 yaşında imiÅŸ kızımız), bir çocuÄŸu daha oldu. (3 çocugu daha varmış)". dıdıdınnn!! devam; "Gülten tek isteÄŸinin hakkını helal etmeyen annesi Işıl S.’nin kendisini afetmesi olduÄŸunu söyledi. Gülten Ä° kucağına aldığı bebeÄŸi öpüp koklarken "Burada çok mutlu bir yaÅŸamım var. PiÅŸman olur diyenler yanıldı" dedi." dedi haber…

dün akÅŸam geçiyordu aklımdan modern turk kızının gelenekle imtihanı diye bi yazı yazayım diye…sabah da bu haber, tuz biber oldu…bu toplumsal olarak modernlik vs. gelenek ikilememizin absürt ama bir o kadar da gerçek örneÄŸi…bu batılı tarafımızın son zamanlarda sürekli duyageldiÄŸi "ferrarisini satan bilge" veya "hindiçinde huzuru bulan sting" hikayelerinden farklı bi durum…

bu uç örneÄŸi bir kenara bırakalım hadi…geçenlerde tanıştığım bir arkadaşın annesinin beyin hücrelerini zorlaya zorlaya türlü zorluklarla edindiÄŸi diÅŸçilik kariyerini, daha baÅŸlangıcında kızları oldu diye elinin tersiyle itmesi durumu neyin nesi peki?? üstelik bu tür hikayeler Tr’nin moderniyatla yoÄŸrulmuÅŸ seçkin kesiminde sanılandan çok daha fazla ve eminim birçok insanın da yakın ya da uzak çevresinde bi ÅŸekilde duyduÄŸu durumlar…

hani nerde modern türk kadınının eline ekmeÄŸini alıp erkeÄŸin boyunduruÄŸundan kurtulma, ona mahkum olmama argumanları?

hani modern türk kadınının, kadın ve erkeÄŸin eÅŸit ortamlarda eÅŸit olarak eÄŸitim alma, iÅŸe girme mücadelesi? özellikle sonu evde çocuk bakmak ya da sivereke kuma olarak gitmekle sonuçlandığında ne kadar da anlamlı oluyor, dimi canlarım??

ne dersiniz? acaba modern türk kadını diye bir ÅŸey var mı? yoksa ÅŸu moderniyat meselesini milletçe (ya da seçkinlerce) fazla mı büyüttük!!?? 

Ä°ÅŸin içinden çıkamadığımda yazmak iyi gelmiÅŸtir hep…demek ki ÅŸuan yazdığıma göre??…evet evet bildiniz!!

Bugünkü soru baÅŸlığımız yazı yazmak lüks bir uÄŸraÅŸ mıdır? ya da lüksü de geçecek olursak bir uÄŸraÅŸ mıdır? ve bir uÄŸraÅŸ olarak kalmak zorunda mıdır?

bu sorulara muhtelif makul ve mantıklı cevaplarınız veya cevaplarımız olabilir ve fakat bu cevaplar benim bu soruları sorma çerçeveme bol gelmiÅŸ olabilir ve daha da kötüsü dar gelmiÅŸ olabilir…ve bu makul ve mantıklı - aynı zamanda kafamda dönmekte olan - yanıtlar silsilesi bünyeme, gövdeme,çevreme,çeperime uymamış olabilir…hani ne diyorlardı kuzum tıpkı theoria’nın pracsis’e uymaması gibi, tıpkı zihnin bedene eÅŸlik etmemesi gibi, tıpkı gölgenin cisimden güneÅŸe göre ya daha küçük ya da daha büyük olması ama türlü denk düÅŸememesi gibi…

velhasıl kelam yazı yazmak lüks müdür uÄŸraÅŸ mıdır nedir net olarak bilmiyorum, net bir yanıt da bulmak istemiyorum ancak ÅŸunu biliyorum; yazı yazmak zor bir iÅŸtir! Yazıyı yazmak deÄŸil mesele, yazı yazma iÅŸidir zor olan…

Ä°yi geceler…

Within around two hours, unlike previous election nights, everything was clear. In fact it was clear at the end of first hour we began watching the election results that AKP was the winner, getting nearly half of all of the votes becoming once again Turkey’s ruling party.

"I think I’m gonna leave Turkey since we turn out to be a minority in this country," said one of my close friends, a profound supporter of "left" in Turkey, still shocked to see AKP’s skyrocketed results. His vote was one of those unwilling ones for CHP. –because he had no choice other than that party like many other "leftists" or "white Turks" in Turkey.

The following day, when I was at lunch at my multinational company’s "sterile" foodcourt, head of our Human Resources department said, "Look at the vulnerable situation we are in! We are only a few people, I had never thought we would become a minority here our own country," paralyzed to understand like many others how "the other" become the ruling power while they become "the other".

One finance specialist was trying to be funny,saying "Essalamun aleykum cemaati Muslimin" as he entered the room, adding "We will greet ourselves like that from now on". Although he was funny, he seemed to have believed what he said. 

Another product manager rushed "Where have those people, masses gone who crowded only a month ago the squares in Ä°stanbul, Ankara, Ä°zmir, MuÄŸla…in "Republican Meetings". If they all had voted for CHP, AKP’s votes would not have been so high. I can’t stand the possibility that some of those attendees of Republican Meetings voted for AKP for the sake of economic stability, their individual economic interests!!"

I guess it was all them, their attitude towards "the other" for years. When I say "the other", I am not talking about only those "headscarved", but also those making picnics on the greens of autobahns, those trying to swim with their "white underwears", those building "gecekondus" at the heart of big cities etc. 

That’s why they got more angry when they see Erdogan saying right after the results of the elections were announced "To those of our citizens who have not voted for AKP, I understand your message. Your votes are all valuable for us as much as AKP votes!"

They got angry because noone either white Turks or leftists or secularists or CHP leaders, supporters had dared to voice such an argument; to tell "the old other" that their votes, their lives, their economic situations, their cultural, social existence problems etc. were all important and valuable for them as much as those of secularists, white Turks etc…

I am soooooo sorry to tell our beloved "white Turks" that it is now too late because yes, that’s true they (we?) are "the other" now in this country.  

————————————————————–fin—————————————————————————- 

The Greek media praises Erdogan’s attitude during his Western Thrace visit for carefully avoiding remarks that would cause tension, while political analyst Sami Kohen says the visit itself signals the maturity of trust the two countries have achieved

ANKARA - Turkish Daily News

"The visit by Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan has affirmed the friendly ties between the two countries and has created a new dynamic for a substantial improvement in longstanding problems," said Greek government spokesman Teodoros Rousopulos on Monday after a groundbreaking visit to Greece by Erdogan that included Turkish-speaking Western Thrace, which has usually been a source of friction between the two countries.

Erdogan ended his landmark trip to Greece over the weekend, opening a new page between the traditional rivals that has long suffered from mistrust and tension over Cyprus and the Aegean area.

Erdogan’s visit was characterized as momentous, especially for his trip, the first in more than 50 years by a Turkish prime minister to Western Thrace, which is home to a 120,000-strong Turkish minority.

First perceived suspiciously by the Greek media, Erdogan’s Western Thrace trip has been very successful in turning the atmosphere towards the positive on the issue.

The area is a symbol of regional rifts and mutual suspicion between the two countries since Greece refuses to recognize the Turkish minority, describing them instead as a Muslim minority. Only recently have Greek officials publicly acknowledged the community’s Turkish roots.

The Greek media applauded Erdogan’s balanced attitude during his Western Thrace visit, saying that he had acted like a European and carefully avoided any attitudes or remarks that would possibly spark a reaction.

His remarks while addressing the Turkish community in the region were particularly emphasized by the Greek media, which said "I’m especially addressing my brothers. You will, without doubt, protect your special identity. Nobody is telling you to lose or give up your Turkish identity, but remember that you are citizens of Greece."

Greek papers also said that Erdogan’s trip has vindicated those who were saying that a new environment had recently developed in the region.

Hundreds of Turks gathered outside the Turkish Consulate, applauding and embracing Erdogan. "My presence here must be a lesson [of friendship] for all people," Erdogan said after arriving in the northern city of Komotini, about 70 kilometers from the Turkish border.

Meanwhile, political analyst Sami Kohen told the Turkish Daily News that the visit itself displayed the degree of trust reached between Turkey and Greece.

Western Thrace came under Ottoman control in 1363 and became part of Greek territory in 1920. In 1923, the two countries signed a convention for the exchange of Greek and Turkish populations, which allowed about 110,000 ethnic Greeks to remain in Istanbul and some 115,000 ethnic Turks to stay in Thrace.

"One important thing during Erdogan’s visit that signaled the end of decades-old rifts and suspicions is that the new government displayed a commitment that it would continue the policy of the previous Pan-Hellenic Socialist Movement [PASOK] government towards Turkey," Turkish officials told the Turkish Daily News.

A relatively warm climate developed after former Turkish Foreign Minister Ismail Cem and the foreign minister of the previous Greek government, George Papandreou, established friendly ties between each other.

"This visit showed that the recent positive atmosphere between Turkey and Greece was not permanent and would not be limited by Cem and Papandreou’s friendly relations between each other but will further develop during the new government’s term," said Kohen, a political analyst and columnist at daily Milliyet.

"A Turkish prime minister has visited our country after an absence of many years. We think this visit has been very important in terms of a new era in our relations," a Greek government spokesman said on Monday.

Erdogan’s three-day visit, the first at that level since 1988, saw general discussion on territorial disputes in the Aegean and Turkey’s bid to join the European Union. The question of Cyprus, which entered the EU on May 1 after its Greek Cypriot community voted against a U.N. plan for reunification, was mostly skirted round

Asked about the outcome of the visit, Kohen said that both prime ministers did their best in terms of improving the situation of their disputes in the Aegean by giving a green light to solving the dispute since solution of the problem required more technical discussions between the two sides.

Diplomats of the two countries have been holding consultative meetings for more than a year on how to settle the territorial dispute, but meetings have so far produced little. According to a declaration of the 1999 Helsinki Summit, if the sides are unable reach a settlement on the dispute by the end of 2004, it will be referred to the International Court of Justice in The Hague.

"No one expected an immediate settlement to be reached during this visit; however, the visit has signaled that the two countries, maybe, will not need to bring the issue to The Hague. We have still time before us to solve the dispute by December 2004. Or they may also present a proposal prepared jointly by the two countries to the court after December," Kohen said.

Kohen also noted that the fact that Greek Prime Minister Costas Karamanlis said bilateral relations will not be affected by the issue of Cyprus during the visit showed that Cyprus will no more be a "determining factor" in Greek’s policy towards Turkey.

Following the defeat of the U.N.-brokered reunification plan on Cyprus due to Greek rejection, both leaders had said that their relations would not be influenced by the outcome of the twin referenda on both the Greek and Turkish-speaking parts of the Mediterranean island.

"With the visit, Greece, which previously said in various platforms that it would support Turkey’s EU bid, has [now] given Turkey a binding word on the issue," Kohen said.

Turkey, which has been at the door of the EU for more than 40 years, strongly expects to get a go-ahead at an EU summit this December to start accession talks with the bloc.

"This approach of Karamanlis is also addressed to the Greek Cypriot administration, signaling that this attitude on the part of Greece may also have an effect on Cyprus," noted Kohen.

The Greek Cypriot administration on May 1 joined the EU alone, leaving Turkish Cyprus out by rejecting the reunification plan.

SINEM TASSEVEN

ANKARA - Turkish Daily News

An extraordinarily high number of people wasted hours in attempting to reach their places of work in thirty degrees of heat on Tuesday morning in Ankara.

The road connecting the Istanbul highway to the city center was completely gridlocked as Kizilay and Sihhiye Square, as well as Ataturk Boulevard in the heart of Ankara, was blocked by police due to a protest by the teachers’ union known as Egitim-Sen.

Tens of thousands of Egitim-Sen members from several parts of Turkey gathered in front of Ankara train station and marched to the courthouse, chanting angry slogans in protest at a closure case recently brought against their union. The case in question relates to their call for mother tongue education within its regulations.

Not only Egitim-Sen members, but also several other leftist political parties and non-governmental organizations (NGOs) — who gathered on Yuksel Street on Monday — took part in yesterday’s rally, increasing the number of demonstrators appreciably.

While the demonstrators protested against the closure case against Egitim-Sen, furious drivers were honking their horns in vain as there was no opportunity to get the hundreds of cars moving again.

In addition, minor traffic accidents that occured as the traffic moved inch-by-inch further strained the nerves of those involved, who had to hopelessly wait for a policeman to arrive at the scene to draw up the record.

The masses of passengers who had lost hope in getting to their offices by dolmus [mini-buses] and buses simply walked through the tailbacks.

Many people trying to catch flights at Ankara’s Esenboga Airport failed to do so as they remained stuck in traffic, not being able to get out of the city center.

Turkey received full marks from abroad for the excellent organization of this year’s Eurovision Song Contest while Turks experienced once again — after Sertab’s victory last year — the pride of showing the world their true potential after years of disappointment in the competition which had become a national cause for the country

ANKARA - Turkish Daily News

Praises both from Turkey and abroad for Turkey’s success in the organization of Saturday’s Eurovision Song Contest covered with much pride the pages of Turkish newspapers yesterday.

The report by BBC’s Istanbul correspondent Michael Osborn which praised the organization was everywhere in the Turkish media. "British news channel BBC wrote Eurovision final in the host country Turkey was organized with a huge success, this ensured the survival of the contest," said daily Milliyet proudly.

"The Turkish hosts of this year’s Eurovision Song Contest made the show their own with a riot of color and an exotic dash of eastern promise … Instead of being a time filler, this was true entertainment which won the unanimous approval of Abdi Ipekci’s Eurovision devotees — quite unlike some of the competing songs," were the statements of Osborn emphasized heavily by many Turkish dailies.

The General Director of the Turkish state broadcaster TRT which was the main subject of praise, Senol Demiroz, said in a press conference after the contest: "TRT and Turkey have passed this exam with success. Turkey’s image has been reflected in the best way. The positive reactions both from Turkey and abroad have proved that this year’s contest has been the most successful one ever … In fact, we were planning to surprise the world and organize the contest in a hall built on pontoons on the Golden Horn river, that would have created a wonderful scene for the contest. We couldn’t do it due to a delay in my appointment."

The papers listed statements praising Turkey’s organization from jury spokesmen from different countries that were televised during the contest to announce their countries’ points.

This pride was not in vein; Turkish people’s minds were full of the "bad memories" of the past when families would crowd in front of their televisions, watching Turkey’s only TV channel TRT to see how well — or bad — Turkey’s song would fare amongst the European entrants, praying that it would not come last. And it was their right to feel proud for every positive word concerning Turkey’s organization of the contest.

The pride stemming from Turkey’s successful organization of a contest in which it was defeated several times turned into a Turkish people’s self-expression of itself, a reflection of their saying, "Here, we are on the stage with you now," to the world.

"Did you have a feeling of boredom, anger, helplessness which had been building up inside you for years? I had such feelings. Did you have an inferiority complex for the failure to explain, introduce the lands we were living on, as we saw with the other people. I had. I was bored of trying to explain to foreigners what a wonderful place I was living in … But finally it happened, finally we achieved it. Turkey, as we wanted other people to see, was reflected through the contest," wrote a popular columnist of Hurriyet daily yesterday.

Turkey did not only organize a wonderful song contest but it also proved itself in the international arena by perfectly reflecting its potential.

Turks expect international bodies such as the EU to take an effective stance against abuse of Iraqis as failure may deepen suspicions of insincerity on human rights issues, especially given the involvement of Britain in the torture scandal

ANKARA - Turkish Daily News

Turkish society was outraged at pictures displaying the humiliation and torture of Iraqi captives by U.S. and British soldiers in Iraq which have dominated the dailies and TV channels this week.

The initial reaction of Turks was one of abhorrence at first seeing the pictures. Turkish society is emotionally close to Iraqi people and were irritated and repulsed by the way the Iraqi detainees were humiliated and abused by being positioned to simulate sex acts; several naked people tied to each other by their feet and hands, a man seen wearing womens underwear on his head, a female soldier putting a collar around an Iraqi captive’s neck and Iraqis stacked naked in a pyramid.

A feeling of deep disgust sparked widespread protests in all segments of politics and society, ranging from Parliamentary commissions and political parties to the smallest non-governmental organizations.

Then came the feelings of deception and anger as they remembered who was commiting the torture on the Iraqis were the United States and British soldiers who originally entered Iraq to liberate and bring democracy to the people there after years of Saddam’s repressive regime.

The statement released by the Parliamentary Human Rights Commission this week reflected this mood which said, "In an era of democracy and civilization in which we think such inhumane treatment has become a bad memory of the past, the fact that we are faced once again with these practices by those who label themselves apostles of civilization shows us that their real intention is not to bring freedom."

In order not to feel broken by the West and its commitment of giving the highest value to freedoms and rights of people and in order not to lose their faith on the road to keep up with the high standards of democracy and human rights, the protestors later issued calls for international trials of the perpetrators.

"What should be done is to investigate the matter and punish the perpetrators and prevent such shameful incidents from taking place again, the perpetrators should face trial at the International Criminal Court, and the victims should be compensated," said the statement by the Parliamentary Human Rights Commission and many other human rights groups also urged for bringing the perpetrators before the International Criminal Court staged protests all over the country.

Criticism subsequently turned into accusations of violation of international legal and humanitarian norms, which ban such mistreatment. A statement from the prominent human rights group of Turkey, Human Rights Association (IHD) said that torture was banned in every situation either in war or in peace according to international agreements while some others showed one by one the international articles which would accept such incidents as "crimes of humanity."

After seeing that international bodies remained silent on the issue, their reactions grew; "It is very hard to understand how international society and institutions are still silent in the face of such violence," said Arif Kocer, head of the Izmir Branch of the Association of Human Rights and Solidarity for Oppressed Peoples (Mazlum-Der) during a protest in Izmir.

The Turks are now expecting international bodies or society do something against the perpetrators of the Iraqi abuse and a failure in this regard might undermine the belief in international organizations which profess to be proponents of human rights across the globe, such as the European Union.

Turkey is told by the EU to improve its human rights record, if it wants to achieve its goal of membership. Failure to take an effective international stance against what is going on in Iraq may deepen suspicions of EU sincerity on human rights claims, especially given the involvement of the EU’s leading actor Britain in the torture scandal.

Following statements from the Republican People’s Party (CHP) Parliamentary Group Vice-chairman Ali Topuz best explains this feeling, "We expect especially Britain which is a prominent and influential European country to take the required steps on the matter."

Biraz önce Kanal B’de -baskent üniversitesinin kanalı olan kanal- caaanım çocukluk ÅŸefim, biricik kızlar koromun müstesna ÅŸefi Nilgün Tuzkaya’yı gördüm…

Kapmış Muzaffer Hoca’dan kalan (ona da Carl Orff’tan kalan hatta) Orff aletlerini, toplamış yine mini mini çocukları, gencecik beyinlerine çoksesli müzik sevgisini zerketmeye çalışıyor–muzaffer hoca kadar bilinçli bir idealist duruÅŸla yapmıyor bunu, sonradan anlayageldiÄŸimiz üzre… ama iÅŸte yetiÅŸtiriliÅŸi, genleri onu bu yola sürüklemiÅŸ ve baÅŸka bir seçenek yok zaten onun için– Önünde ilkokul çağındaki ne deÄŸerli bir ortamın içinde olduklarının belli ki o zaman farkında olmayan yavrular, çok heyecansız ve sakin görünse de olabildiÄŸine naif ve tedirgin ve aslında içten el vurmaları hocanın…

Anılaar, anılaarr ÅŸimdi gözümde canlandılaar nitekim…Ä°lkokulda baÅŸlayan ve arada lisede sadece 3 sene kesintiye uÄŸrayan koro -ve Nilgün Hoca-maceram, cuma günkü niÅŸanımda bağıra cağıra eglendiÄŸim arkadaslarımı ilk tanıdıgım ortam, önce Hacettepe Üniversitesi’nin devasa ama buz gibi koro salonu, sonra ayrancı elci sokakta koro salonuna dönüÅŸtürülmüÅŸ, buz gibi olmayan ama ufacıcık içi dolu turÅŸucuk ev salonu…

Kemanlar çınlar, her yerdeee sevinçle, kemanlar öteer, hep ÅŸarkıı söyleer…Hele ki o bir türlü sahneleyemediÄŸimiz ama hala ezbere bildiÄŸim koskoca ve ne güzel olan Ä°ncigül Opereti…Tatlı sesler…ve daha minik minik, hala hatırladığım bi ton çocuk sarkısı…ve sonra tabiki -çılgın- kızlar korosu…muzaffer hocanın deneysel çalışmaları, "yaÄŸ satarım, bal satarım","ben giderim batuma"…,verdi’nin o inanılmaz ağır ama söyleyebilince verdiÄŸi keyfi unutamadığım parçası:)…meÄŸer ne deÄŸerli ÅŸeylermiÅŸ, onca yıl -evet dürüst olalım- küçümsediÄŸimiz, cuma gecesi içmelerimizden sonra sokaklarda baara caara soylediÄŸimiz, o eÄŸlenceli minik ÅŸarkılar, her zaman rezil olduÄŸumuzu hissettiÄŸimiz etnografya müzesi, buyuk tiyatro, altınpark (evet bu bile), cso (annelerimizle dolu olan salonuyla:),bilkent konserlerimiz…

Kimse yok muydu etrafımızda o zaman, o bıyık altından güldüÄŸümüz, bize o zaman önemsizmiÅŸ gibi gelen çabalamalarımızın (bursa kumaÅŸ pazarına koro kıyafeti kumaşı aramaya gitmenin bile:) hayata daha da sıkı tutunmanın en muhteÅŸem yolu olduÄŸunu söyleyecek, bizi ÅŸuan biz yapan en büyük uÄŸraÅŸlardan biri olduÄŸunu kafamıza kafamıza iÅŸleyecek??

Bak ÅŸimdi kocaman adamlar olduk, –ya da öyle görünüyor en azından–, hangi para, zaman, olanak bize -aynı kadroya- nilgün hocanın bi ÅŸarkı daha öÄŸretmesini saÄŸlayacak, aynı saflıkta, aynı hevesle?

Var mı öyle bıyık altından eleÅŸtirmek, uzaktan gülümsemek, kolaysa daha iyisi için elini taşın altına sen koy diil mi??!!

Etkili insanların 7 alışkanlığı neymiÅŸ yeterince okumus, ogrenmiÅŸtik -kaldı ki teee universite 2′de mi neydi "organizational behaviour" diye güzide bir dersimizde yine güzide bi hocamız bu kitaptan sınav bile yapmıştı- Neyse efenim cok gecmeden bu tarz kitapların kadınlar ve kadın yöntemleri için olmadığı gerçeÄŸini - gercekten de cok gecmeden - öÄŸrendim…Zira bir kadının etkili olma yöntemleri çok net, katı ve de sarih (seviyorum boyle kelimeler kullanmayı, sevgili sevgilimle araba yolculuklarımızda son harf oyunu oynarken iÅŸime yarıyor:) bir biçimde bu kitaplarda yazılanlar deÄŸil!!!

Bir kere etkili kadınların alışkanlık ya da yöntem sayısını belirtmek için 7 gerçekten cok cok cok küçük, acınası boyutta minik bir sayı…ben baÅŸlıkta klavyede elimi çarpıvermiÅŸ oldugum üzre 58917 sayısını kullanmışım, peki ya gerçek?? gerçeÄŸin çok daha ürkütücü boyutlarda olduÄŸundan ÅŸüphe etmekteyim…

Bugun sizlere tesadufen yazagelmiÅŸ oldugum (kullanmak lazım türkçedeki bu halleri -e yazmak, -e gelmek, yokolayazacaklar yoksa)58917 yöntemden farketmiÅŸ oldugum 1 tanesini yazacağım…

Efenim etkili kadınların sonsuz alışkanlıklarından bir tanesi de karşı tarafa sonsuz hizmet sunmaktır, aslında öyle görünse de kesinlikle sonsuz hizmet deÄŸildir bu…pragmatik hizmettir daha çok olsa olsa…çünkü sonuç mutlaka yine kendi iÅŸlerine yaramaktadır… sonucu çook dolaylı da olsa kendi iÅŸlerine hizmet etmeyecek bir hizmeti sunmazlar…

evet yeterince karıştı mı? o zaman güzel…

Biraz daha açıklayıcı olayım…Etrafımda (ailemde demiyorum dikkat edin!) eskiden beri gözleyegeldiÄŸim (abartmamak lazım tabi) bir durum bu aslında…Kadınlar karşılarında etkili olmaya çalıştıkları hem kadın hem erkekler karşısında yoÄŸun bir hizmet sunarak onları bir nevi duygusal olarak borçlandırırlar…

Annelerin çocuklarına yoÄŸun hizmet sunarak çocuklarının kendilerine gereksinim duyma dürtülerini arttırdıklarını ve bu yolla aslında kendi varlıklarını ve hatta bazen yaÅŸama sebeplerini meÅŸrulaÅŸtırdıkları gerçeÄŸi yeni bir ÅŸey deÄŸil, (bknz:Can Dündar’ın bu blogdaki yazısı) ve aslında bunun içinde hadi diyelim annelik dürtüsü de olduÄŸundan yukardaki tezime örnek olarak da vermiyorum ve dışarda bırakıyorum diyelim…

BaÅŸka bir tanıdığım, özel bir ÅŸirkette (bilin bakalım kiminki??) iÅŸe alım sonrası periyodik olarak 5 haftalık stresli, yoÄŸun çalışma gerektiren, rekabetçi bir kurs dönemi düzenleyen biri ve tahmin edebileceÄŸiniz üzre kadın:) 

Bu kiÅŸi "Nevriye" diyelim kod adı olarak…Nevriye her kurs döneminin baÅŸlangıcında kiÅŸilerle tek tek ilgileniyor, vitaminlerini alıyor, inanılmaz sıcak kanlı ve aslında sahte oldugunu kısa zamanda anladığınız bir samimi bir portre çiziyor…adeta kursiyerlere bizler sizleri rahat ettirmek için geldik bu dünyaya havası yaratıyor ve tüm bu çaba sonunda bir sınav yapılıyor, sınav sonucunda notlar bilerek düÅŸük veriliyor ve kursiyerler bir odaya toplanıyor ve her kurs döneminde harfiyen tekrarlanan unutulmaz bir konuÅŸma yapılıyor…ana tema ÅŸu "biz sizlere bir soru sordugunuz zaman sizi yanıtsız mı bıraktık?", "Midem,başım,ayağım agrıyor, odamın ışığı az, oda arkadaşım sigara içiyor, yan daireden sürekli gürültü geliyor vs… dediÄŸinizde size hemen çözüm mü üretmedik?" - ki gerçekten hepsi yapılıyor-,"size ayrılan boÅŸ zamanda ÅŸu dvdyi izlemek istiyoruz dediÄŸinizde o dvd’yi mi getirtmedik?" - ki bu gibi ÅŸeyler de yapılıyor-…ve ardından final shot geliyor: tüm bunların karşılığında siz ne yaptınız? ve bir soru: sonuçta en yüksek not kaç sınıfta?? bir zavallı periÅŸan kursiyer : "66".  O sırada bu yoÄŸun duygusal borçlandırmaya kapılmayıp mantığıyla düÅŸünebilmeyi akıl eden -ki gayet aklı başında insanların oluÅŸturduÄŸu 40 kiÅŸilik sınıfta böyle anca 1 ya da 2 kiÅŸi ya çıkar ya da hiç çıkmaz- kursiyer aslında doÄŸru yaptığı tonlarca sorudan sacma sapan gercekten sırf not kırmış olmak için yapıldığı belli olan yanıtlarına bakıp eger biraz da cesursa söz alır ama mahcup, ezik ve daha çok çalışmalıydım diye derin bir suçluluk hisseden çoÄŸunluÄŸun eleÅŸtirilerine yenik düÅŸer ve neredeyse soru sorduÄŸuna piÅŸman olup kafasında soru iÅŸaretleri oturur kalır oturdugu yerde… 

Böyle bir kursta çocuklar gayet ezberci bir ÅŸekilde ve de daha daha da yüksek not alsın (maksat yöneticiler alışveriÅŸte görsün) diye kurgulanmış bu düzenek tabiki bir kadının iÅŸ yapma tarzı olabilir ancak….

ve günlük hayatta bu tarzın ya da yöntemin tonlarca minik uygulamasını görürüz, "ben senin için saçımı süpürge ettim" bu yöntemi denemiÅŸ, hatta uzun bir sure denemiÅŸ ancak çok akıllıca uygulamamış olacak ki sonunda istediÄŸini elde edememiÅŸ bir kadının isyanını ifade eder…

Bu yöntemleri uygulayıp baÅŸarılı olan kadınlara deÄŸil sözüm, onlar belli ki öyle gelmiÅŸler ve öyle gidecekler…

Ammmaaaa bu yöntemlerin kurbanı olan ve mantığını toparlayıp kafasını tüm soruları aslında doÄŸru yaptığı kağıda çevirmeyi aklına getirmeyen, ya da iyi de benim tüm sorularım doÄŸru diyemeyen, ya da bunun farkında olmayan ölümlülere ne demeli????!!???

Yoksa ünlü deyiÅŸimizin dediÄŸi üzre; satan razı olduÄŸu gibi alan da mı razı?

Köksal cümle-kelimesi (kök sal!) ne kadar yaygındır bizde, benim bile bi çırpıda aklıma gelen, adı/soyadı köksal olan birçok insan var…

Bu emir cümlesinin biz halen yerleÅŸmemiÅŸ olan (bu doÄŸrusal bir çizgi midir; göçebelikten yerleÅŸikliÄŸe doÄŸru mu gider o da ayrı mesele tabi) nomadlarda bu kadar yaygın olma sebebi belli aslında; bir önceki kuÅŸak sonraki kuÅŸaÄŸa kendi yapamadığı bir vasiyetini iletir : "Kök sal! dolanıp durma artık, ordan oraya, sal ÅŸu köklerini sabit bir yere!" der. Adı köksal olanlara isimlerinin bu içgüdüyle verildiÄŸini düÅŸünüyorum.

Her 100 kiÅŸiden 8′inin soyadının köksal olması ise daha da acıklı bir durum bence. Nesillerdir aynı temennide bulunup bulunup kök salamamış nomadlar (klasik anlamda ortaasyadaki göçebeler olmak zorunda deÄŸil bu dediÄŸim,modern nomadlar da olabilir) bütününün hazin hikayesini ifade eder benim için…

Peki tüm bu etimolojik çaÄŸrışımlara neden düÅŸtük?

Hayatımın ÅŸu dönemleriyle çok ilgisi var bu köksalma meselesinin…

Ananem Romanya göçmeni, annem sivas’ta doÄŸmuÅŸ, adana’da büyümüÅŸ,samsun’da okumuÅŸ, ankara’da da hayatının geri kalanını devam ettiren biri.

Babam artvin’de doÄŸmuÅŸ, kastamonu’da okula baÅŸlamış, adana’da liseye gitmiÅŸ, ankara’da üniversite okumuÅŸ ve yine orda hayatının geri kalanını devam ettiren biri.

Yani ikisi de bir nevi modern nomadlar…Sadece benimkiler mi? özellikle benim kuÅŸaktan birçok insanın anne-babası böyle aslında…Geleneksel göçebeler iklimden, yiyecek koÅŸullarından vs. göç ederlermiÅŸ…Modern nomadlarımız da eÄŸitim ve okumuÅŸ adam olmak için ordan oraya dolanır ve vatana birer hayırlı evlat olmak için (giderek eskimekte olan bir kavram bu da maalesef) çabalarlar. Tek büyük fark neredeyse bu gibi aslında görünürde…

Bir de gelin görün ki modern nomadların geleneksel göçebelerden baÅŸka daha da önemli bir farkı kurulu bir düzenleri, aileleri içinde göç ediyor olmayışlarıdır; onlar vatana hayırlı birer evlat olmak, "okumak" uÄŸruna diyar diyar gezerler ve aile kurma kavramı ile çok geç ve neredeyse tamamen tek baÅŸlarına (göçebelerde geleneÄŸin birçok rolü üstlendiÄŸinin tersine) tanışırlar.

Bizimkiler ve benim yaÅŸlarımda birçok insanın ailelerinin modern nomadlar olduÄŸunu biliyorum.

Tüm bu kavramların hayatımla kesiÅŸen noktası ise ÅŸu aralar ailemin bu modern nomad düzenden yerleÅŸik düzene geçiyor olması (en azından benim öyle görüyor olmam:)…

Kaderde ne vardır bilinmez 10 yıla yakın süredir Ä°ngiliz ellerinde yaÅŸayan ablam ve ailesi Ä°stanbul’a geliyorlar yaÅŸamaya…ve kimbilir belki de nomad hallerden gelen ailemize yerleÅŸik bir düzen kazandıracak bu geliÅŸme…

OkumuÅŸ, etmiÅŸ adam olan sevgili babam her zamanki didaktik konuÅŸmalarında "köklerini bilmeyenler geleceklerini de bilemezler" gibi söylemlerde bulunurdu.

Bunu tabiki bizim kendi toplumsal tarihimizi daha çok okumamızı istediÄŸi için söylerdi - toplum için hayırlı evlat yetiÅŸtirme heyecanı:)-

Toplumla ilgili yeterince kafayı patlatıp, okuyup ettikten sonra kendi bireyselliÄŸine ve düzenine dönen ben, bu sözü toplumdan önce kendi hayatım üstüne almaya karar verdim. (DiÄŸeri sanki 2. faz olmalı)

Önce birey olarak, sonra aile olarak kök salmaya karar verdim. 

Belki Mevlana’nın kim olduÄŸunu, hayatını, nelere deÄŸer verdiÄŸini, insanlığa ne gibi katkılarda bulunduÄŸunu, bize etkisini öÄŸrenmek, bilmek kadar dedemin, dedelerimin kim olduÄŸunu (isim soyad deÄŸil, gerçekten kimdi, nasıllardı bu insanlar?), hayatını, nelere deÄŸer verdiÄŸini, insanlığa ne gibi katkılarda bulunduÄŸunu, bize etkisini bilmek de en az diÄŸeri kadar önemlidir, ha?

Hatta belki 2. sini önce bilmelidir, hazmetmelidir insan da 1. si, onun temeli üzerine gelirse daha saÄŸlam olur, ha?

Velhasıl kelam tüm bu duygularla ablam ve ailesinin Ä°stanbul’a taşınmasını yüreÄŸimden sessiz sedasız ama içten bir sevinçle karsılıyorum.

Allah iÅŸlerini rast getirsin, mutluluklarını ve yerleÅŸikliklerini daim etsin!…

!!!genlerimizden püsküren lokal hallerimiz ÅŸimdi çoksesli koral müzikte!!!

tee 3 sene önce yazmışım biricik gastem tdn’de; Traces of Turkish melodies in new-generation alternative rock deyin…türkülere, arabekse, tutimucizei guyemlere burun kıvırarak yetiÅŸmiÅŸ gençlerin çılgınca yaptıkları müziklere bilinçaltına iÅŸlemiÅŸ rüyalar gibi sabuhanın, bir teselli verin, biz heybelidelerin usulca da deÄŸil zapadanak girivermesine dikkat çektiydim…

Åžimdi de yıllaaarca -ilkokul 3′ten beri- söyleyegeldiÄŸim, söylemekten çok çok zevk aldığım ama bunun bana özel bir ayrıcalık getirdiÄŸine inanmadığım –ama çoÄŸu insanın "oo çoksesli müzik mi ne hoÅŸ ne hoÅŸ" diyip yücelttiÄŸi ama aslında zerre hazetmediÄŸi– çoksesli müzikte pörtledi bu lokal damarımız…

aman ne hoÅŸ oldu ne kadar hoÅŸ oldu…5 tane beyni vızır vızır çalışan genç (benim abilerim sayılırlar aslında yine de:) kendime iltifat edeyim:) yıllarca korolarda çalışmışlar, didinmiÅŸler, çoksesli müzik üzerine kafa ve ses patlatmışlar - ki anca çoksesli müzikle uÄŸraÅŸan bilir çoksesli bir eseri hakkıyla yorumlamanın ne zor ne kadar meÅŸakkatli olduÄŸunu, bi tıııınnnn edivermek için sabırla saatlerce uÄŸraşıldığını…ama iÅŸte gelin görün ki bi yerde o çoksesli müziÄŸe müzikten öte anlamlar yükleyen, bu türün de nihayetinde farklı bir tarihçesi olan kaliteli hoÅŸ, dinlenmesi mayhoÅŸ bir müzik türünden ibaret olduÄŸunu görmek istemeyen ÅŸekilci konservatuarlılardan (genellemiyorum, böyle olmayan açık fikirli çoksesli müzik emektarları ve dinleyicilerini kesinlikle tenzih ederek söylüyorum) çok fazlaya gerek yok az biraz farklı düÅŸünüp, önyargısız yaklaşıp genlerinden,geçmiÅŸlerinden hayatlarına iÅŸleyen lokal halleri kendi severek yaptıkları müziÄŸe zerk edivermiÅŸler…

ve ortaya gerçekten dinlemesi –çoksesli müzik dinleyen,dinlemeyen,koral müzikten haberi olan olmayan herkes için –çok keyifli ve hoÅŸ bir performans koymuÅŸlar…

iÅŸalla çoksesli müziÄŸe "kültürlü","batılı","modern" olmanın sembolü gibi bakan ÅŸekil ÅŸemal meraklısı insanların eleÅŸtirilerine kulak asmadan daha da yerel tınıları, türküleri, gırtlakları çoksesli müziÄŸe katıp katıştırıp daha da zengin hoÅŸ sadalar bırakırlar kulaklarımızda…kısaca ÅŸu yaÅŸlarına kadar ne biriktirdilerse bünyelerinde içlerinden geldiÄŸi gibi zerk ediverirler bu gönül verilesi çoksesli müziÄŸe…biz de sürekli takipte kalırız böylece:))

1 ÅŸok edicidir, çünkü ilktir ama atlatılır, 2 akla gelse de düÅŸünülmez, gecilir gidilir…

3 gelirse eÄŸer, zaten sonrasının nasıl olacağı bellidir, biter ya da bitmiÅŸten beter devam eder gider… 

ama 2, ama 2 kırılma noktasıdır, ne baÅŸladığı yerdir ne bittiÄŸi yerdir çünkü…kritik bir noktadır orası, 2′nin geleceÄŸi 1′den belli deÄŸildir ama 3′ün geleceÄŸi sanki 2′den bellidir…o yüzden daha cok vurur, o yuzden daha cok aÄŸrıtır, daha cok düÅŸündürür üstünden geçilip gidilirken, atlatılırken…zorlar insanı bu 2…sorgulatır iyice…1 gibi tesadüfi olmadığını, hayatın gerçekleri gibi, seni artık ciddiyete davet eder gibi, ÅŸapkayı önüne alıp osuyla busuyla, romantik deÄŸil gerçekçi ÅŸekilde tartmak gerektiÄŸini hatırlatır gibi çarpar adamın yüzüne… 

en saf en narin olanlar en çok yıpranırmış…

en hassaslar, en dolambaçsızlar en ağır darbeleri alırmış…

bir kuÅŸaktan diÄŸer kuÅŸaÄŸa geçermiÅŸ, çünkü her kız giderek en çok annesine benzermiÅŸ…

akıllı, mantıklı da davransa görünürde, aldırmazmış, mutluymuÅŸ gibi yapsa da dışardan..içi öyle deÄŸilmiÅŸ iÅŸte…

tam tersini ya da doÄŸru olanı yapması gerektiÄŸini tekrarlasa da kendi kendine sürekli, olmazmis, yine saf saf davranırmış ve her defasında en derinden o yıkılırmış…

ve aslında hiç istemese de, hiç düÅŸünmese de en çok zararı da o verirmiÅŸ yine çevresine, kendine olduÄŸu gibi…

ne hissedeceÄŸini ne yapacağını ÅŸaşırırmış çevresi…

kızamazlarmış; bilirlermiÅŸ ki saflığından yol yordam bilmezliÄŸinden… 

sevemezlermiÅŸ; çünkü onları da yaralarmış en az kendini yaraladığı kadar… 

küsemezlermiÅŸ; bilirlermiÅŸ ki tavÅŸan daÄŸa küsmüÅŸ olacak, ne dağın haberi olacak ne de bir sonucu… 

güvenemezlermiÅŸ; bilirlermiÅŸ ki kendi istemese de bilerek olmasa da yarı yolda kalıverecekler, yarı yolda bırakılıverecekler, bu duygu bitirirmiÅŸ etrafındakileri…

ne ayrılabilir ne yanyana yaÅŸayabilirlermiÅŸ; bilirlermiÅŸ ki ikisi de mümkün deÄŸil…

hem hayatlarını söndürür hem hayat söndürürlermiÅŸ…

——biliyorum parlak deÄŸil ama baÅŸka türlü görünse de topu topu aldığı miras, bırakacağı miras bundan ibaretmiÅŸ…

bugun milliyette bi yazı okudum, devrim sevimay’ın roportajıydı, sencer ayata ile — unlu bir sosyal bilimci – (4 sene okumus olsam da ne oldugunu anlayamadıgım filim-bilim)…istanbul’da cumuriyet meetinglerine katılan kalabalıkların kim oldugunu analiz etmeye çalışmış sosyalistimiz (chemistry-chemist, science-scientist, biology-biologist oluyorsa sosyal-sosyalist olması gerekmez mi, olmuyorsa sosyal bilim, bilim deÄŸil midir?) demiÅŸ ki meeting’deki insanlar sanayi firmalarında yönetici filan olarak çalışan beyaz yakalılar, kendi adına calışan doktor, avukatlar vs…

bir de benim de katildigim hatta haftasonu sevgili söslüme bizzat yaptıgım bir saptamayı soylemiÅŸ olması : "Geleneksel orta sınıfları daha çok mülk sahipliÄŸi, giriÅŸimcilikle tanımlarsak, yeni orta sınıfların en ayırt edici özelliÄŸi geldikleri konuma eÄŸitim aracılığıyla ulaÅŸmış olmaları"

ok buna katılıyorum, tamam meeting’e katılanlar bu yeni orta sınıftı…hatta istanbul’dakilerin azımsanamayacak bir kısmı höm höm ünileri bitirip höm höm ÅŸirketlerin höm höm pozisyonlarına emek vererek beyinlerini kullanarak çalışarak gelen insanlardan olusuyordu, akıllı, kafalı adamlar yani…beni huzursuzlandıran bi sey var; birincisi bu kitle pek zeki, pek iÅŸ bilir, pek çalışkan, pek emekçi hatta ve fekat; toplumsal,sosyal-siyasal bilinçleri ya da düÅŸün aktiviteleri maalesef konuyla ilgili mail fwdlarını okuyup, birbirlerine pas etmekten hadi belki üzerinde zaten herkesin konusageldiÄŸi sekilde konusmaktan ibaret!! (haa bi de nette tıklamayla boy gosterebileceginiz tepki sitelerine girmekten–orn: bilmem neyin sitesinde TR’yi ortadoguda gosteriyorlarmıs, bunu protesto etmek için kurulan siteye girin ve tıklayın, kuresel ısınıyorus, bilmemneyin sitesine girin fazla su tuketimini protesto edin vs. (yani aslında pek de nothing new in the downtown) 

nerden mi biliyorum? suanda ben de bu yeni orta sinifin pozisyonları doldurdugu guzide (ve gayet "entelektuel" bir ÅŸirket kulturu olusturabilmiÅŸ) bir multinational’da calisiyorum da ordan tanık oluyorum..

cok onemlidir bu kitle filan fesmekan diyor sosyoloÄŸmuz…

ama iÅŸte olmuyor, olmuyor, olmuyor efenim…

ünlü bir siyasetci miydi, sarkıcı mıydı onun dedigi gibi " bir olmamıslık olması sozkonusu"…

bu durumda ben yeni orta sınıf da olmuyorum,, peki efenim yeni orta sınıf da değilsem, ne oluyorum??

Benim liseden arkadasım sevgili NevÅŸin Mengü bi yazı yazmış, ben de dur bi yorim kendimi aksam aksam da bi yorum yazim dedim…El yazması defter yazmalarım dışında tüm yazılarımı buraya da almayı bir borç biliyorum…

buyrunus…

hayallah razı olsun nevsinciÄŸim…

inconvenient truth’u izlerken duyduÄŸum sıkıntıyı, hiçbir karesine vah meÄŸer dünya ne kötü haldeymiÅŸi dev ppt sunumlu al gore arka fonlu ekranda izlerken bi türlü salonda izleyenler gibi hayıflanamayışımı paylaÅŸan bir allahın kulu daha olduÄŸunu bilmek (tesadüfe bak ki o da lise arkadaşım çıktı:) çok iyi geldi…

Filmde ÅŸüphe katsayımı artıran bir detay daha var, al gore this is not about politics, this is about being human dedikçe arka fonlardan dünyayı kirleten insanlardan bahsederken bol bol G.W Bush’un resimlerinin geçmesi ne kadar az! politik bir film olduÄŸunu gözüme soktu…

fakat ilginç olan ya da bana ilginç gelen, etrafımda inconvenient truth’u seyredip ve biranda moda gibi 3 günlük küresel soÄŸumacı kesilen tonlarca insanın olması…hadi o kadar bilinçsizce olmasa da filmin bilimsel ve filimsel yönüne kapılıp hakkaten helal olsun amerikaya, bulmuÅŸ incovenient truth’u, insanları bilinçlendirmeye çalışıyor tüm kürede diyen insanların çoÄŸalıyor olması da belki erken olsa da ÅŸimdiden endiÅŸelendiriyor beni…

yoksa bizi komunizmden, islami terorden kurtaran ABD, bir gün bizi ya da cocuklarımızı global warming’den mi kurtaracak?

Sevgiler,

Sinem